Uncategorized சிறுகதை

சிடு மூஞ்சி – ரமேஷ்குமார்

வங்கியிலிருந்து வந்து வீட்டுக்குள் நுழைந்த சுந்தரலிங்கத்திடம் பத்மா, “மேஸ்த்திரி வந்தார். கூலி கொடுக்கப் பணம் வேணும்னார். நீங்க பேங்க்குக்கு போயிருக்கிறதை சொன்னேன்… ‘சாயந்திரம் வரேன்’ னு சொல்லிட்டுப் போயிட்டார்” என்றாள்.

அவர் பேசாமல் சோபாவில் அமர்ந்தார். கொஞ்சம் பதட்டமாய் இருந்தார். “என்னாச்சுங்க….டென்ஷனா இருக்கீங்க போல”

“டென்ஷனா… படு டென்ஷன்னு சொல்லு. எல்லாம் அந்த கேஷியராலத்தான் “

”கேஷியரா…அந்தாளு ஏன் உங்களை அடிக்கடி டென்ஷன் பண்ணிட்டே இருக்கார்?”

“அதையேன் கேட்கிறே… தோட்டத்துல கட்டிட வேலை நடக்குது. கூலி கொடுக்கனும். அம்பது ரூபா கட்டு, பத்து ரூபா கட்டு, நூறு ரூபா கட்டுக்களா பார்த்து கொடுங்க சார் னு நான் பணிவா கேட்டதுக்கு அப்படி எரிஞ்சு விழறார். பதிலுக்கு நானும் நாய் மாதிரி கடிக்க வேண்டியதாய் போச்சு. பிறகு சத்தமா கத்தறதைக் கேட்டு மேனேஜரே ஓடி வந்து கேஷியரை சமாதானப்படுத்திட்டு எனக்கு நான் கேட்ட மாதிரி பணத்தை எடுத்துக் கொடுத்தார். பேங்க்ல எல்லோரும் என்னை ஒரு குற்றவாளி போல பார்த்தாங்க. அவமானமா போச்சு. ச்சை!”

பத்து நாள் கழிந்தது. சுந்தரலிங்கத்துக்கு மீண்டும் பணம் தேவைப்பட்டது.

வங்கிக்கு செல்லப் புறப்பட்டார்.

“கடவுளே…அந்த சிடுமூஞ்சி கேஷியர் இன்னிக்காவது அமைதியா எனக்கு நான் கேட்கிற மாதிரி பணத்தைக் கொடுக்கனும்” என்று வேண்டிக்கொண்டு டூ வீலரை எடுத்து ஸ்டார்ட் செய்தார்.

நல்லவேளை. வங்கியில் இன்று அந்த கேஷியர் இல்லை. அவருக்குப் பதிலாக வேறொருவர் அமர்ந்திருந்தார். அவர் அந்த சிடுமூஞ்சி கேஷியர் போல் இல்லாமல் சிரித்த முகத்துடன் சுந்தரலிங்கம் கேட்டுக் கொண்டபடி பணத்தைக் கொடுத்தார்.

பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்ட சுந்தரலிங்கம் கேஷியரிடம், “சார், அந்த சிடுமூஞ்சி கேஷியர் எங்க சார்? இன்னிக்கு வரலையா?” என்று கேட்டார்.

சட்டென்று முகம் சோகமானது.

அந்தப் புது கேஷியருக்குப் பிறகு மெதுவாக “சுந்தர் சார், கேஷியர் ராஜசேகரை சிடுமூஞ்சினு சொல்லாதீங்க. அவர் பாவம் சார்” என்றார்.

” இல்ல சார். அவர் ஏனோ ஒரு வருஷமாகவே என்கிட்ட மட்டுமில்ல, எல்லா கஷ்டமர்கிட்டயும் சிடு சிடுனு தான் எரிஞ்சு விழுவார். அதனாலத்தான் நாங்க அவருக்கு ‘சிடுமூஞ்சி கேஷியர்’னு பட்டம் வச்சு பேசிக்குவோம்”

” சார், அவர் சிடு சிடுனு எரிஞ்சு விழுந்ததுக்கு ஒரு காரணம் இருக்குங்க. அதாவது அவருடைய மனைவிக்கு ஒரு வருஷமா கேன்ஸர். பல லட்சம் செலவு பண்ணி காப்பாத்திட்டார். ஒரு வருஷமா அவர் தான் வீட்ல சமையல், குழந்தைகளைக் கவனிக்கிறது உட்பட எல்லா வேலைகளையும் செஞ்சுட்டுத்தான் ஆபீசுக்கு வருவார். அதனால் அவர் தினம் தினம் பெரிய மன உளைச்சலில் இருந்திட்டே இருப்பார். இன்னிக்கு காலைல அவர் மனைவி ஹார்ட் அட்டாக் வந்து இறந்துட்டாங்க. அதான் அவர் லீவு. நாங்கள்லாம் போய் அவரைப் பார்த்துட்டு வந்திட்டோம். குழந்தை மாதிரி அழறார் சார்”

புது கேஷியர் சொல்லச் சொல்ல குபுக்கென்று சுந்தரலிங்கத்தின் கண்களில் கண்ணீர் கொப்பளித்தது.

” சார், கேஷியர் ராஜசேகர் சாரோட வீட்டு அட்ரஸ் கொஞ்சம் எனக்கு கொடுக்க முடியுமா?”

“ஷ்யூர்” என்றபடி அவர் சொல்ல சுந்தரலிங்கம் பாக்கெட்டிலிருந்த ஒரு பேப்பரில் அதைக் குறித்துக் கொண்டார்.

வீட்டுக்குப் போய் மனைவியிடம் பணத்தைக் கொடுத்து செய்தியைச் சொல்லிவிட்டு உடனே கேஷியர் ராஜசேகரைப் பார்த்து துக்கம் விசாரிக்க வேதனையுடன் சோகத்துடன் முகக் கவசம் அணிந்து கொண்டு புறப்பட்டார்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *