சிறுகதை

காத்திருப்பு | ராஜா செல்லமுத்து

Spread the love

கரையும் பொழுதைக் கூட பயன்நிறையும் நேரங்களாய் மாற்றிக்கொள்வதாய் மார்தட்டிக்கொள்ளும் மகேஷ் அன்று தன் நண்பன் ஜெய்க்கு போன் செய்தான்.

‘‘என்ன மகேஷ் இந்நேரம்….’’ என்ற ஜெய்க்கு

‘‘ஒண்ணுல்லையே..’’ என்று கொஞ்சம் தடுமாறியபடியே பதில் சொன்னான் மகேஷ்.

‘‘இல்லையே ஒன்னோட பேச்சுல ஏதோ தொக்கி நிக்கிதே..’’ என்ற ஜெய்யின் கேள்வியைக் கேட்ட மகேஷ் தன் மனதிற்குள் எதையும் மிச்சம் வைக்காமல் உடனே கேட்டான்.

‘‘இல்ல கொஞ்சம் பணம் தேவைப்படுது அதான்..’’ என்று இழுத்தவனை

‘‘எப்போ வேணும்? என்று எதில் கேள்வி கேட்க

‘‘இப்போ தான் என்று ரொம்பவே மெளனமாகப் பதில் சொன்னான் மகேஷ்

‘‘சரி இப்ப எங்க இருக்க மகேஷ்’’

‘‘என்னோட வீட்டுப் பக்கத்தில’’

‘‘ஓ அப்பிடியா..? சரி நான் வரும் போது உன்னைய பாக்கவா..?

‘‘சரி இன்னும் எவ்வளவு நேரமாகும்னு அப்படிக்கேட்கும் போதே மகேஷின் பதிலில் கொஞ்சம் கெளரவம் பிதுங்கி நின்றது

‘‘ம்… இன்னும் அரைமணி நேரம் ஆகும். பரவாயில்லையா..?

‘‘பரவாயில்லை ஜெய். நீங்க எப்ப வேணும்னாலும் வாங்க. நான் வெயிட் பண்றேன்’’ மகேஷ் மன்றாடுவது போல் இருந்தது.

‘‘ஓ கே வெயிட் பண்ணுரேன்’’ என்று சொன்ன ஜெய் மகேஷ் இருக்கும் இடம் தேடிப்புறப்படலானான்.

‘‘பாவம் என்ன கஷ்டமோ..? எப்பவும் பணம் கேக்காத ஆளு. இப்ப கேட்டுருக்கான் போயிக்குடுப்போம்’’ என்று வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தவன் ஏடிஎம்மில் பணத்தை எடுத்துக் கொண்டான் வரும் வழியில் ஒரு நண்பர் ஜெய்யை மறைத்தான்.

‘‘என்ன ஜெய் எங்க போற..? வழி மறித்தவன் விசாரிக்க

‘‘ஒண்ணுல்ல சும்மா இப்பிடியே..’’

‘‘இல்ல ஜெய் கேக்கவே கஷ்டமா இருக்கு செலவுக்கு கையில சுத்தமா பணமில்ல. கொஞ்சம் ரூவா கெடைக்குமா..?

‘‘என்ன பிரதர் ஒங்களுக்கும் கஷ்டமா..?

‘‘என்ன செய்ய. ஜெய். இந்த மாசம் ரொம்பவே கஷ்டமா போச்சு. வேற வழியே இல்ல. முடிஞ்சா கொஞ்சம் குடுங்க..

என்று அந்த நண்பன் இழுக்க எவ்வளவு?

‘‘ஒரு ஆயிரம் ரூவா..!

‘‘ஓ அப்பிடியா..! என்று கொஞ்சம் குழம்பிய ஜெய் மகேஷுக்காக எடுத்து வைத்த பணத்தில் ஒரு ஆயிரத்தை நண்பனிடம் கொடுக்க

‘‘ரொம்ப நன்றி..’’ என்ற நண்பன் பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு விடைபெற்றான். மகேஷுக்கு வைத்திருந்த பணத்தில் கொஞ்சம் குறைய

‘‘சரி ஏடிஎம்ல இருக்கான்னு பாப்போம்..’’ என்று அருகிலுள்ள ஏடிஎம்மில் ஜெய் நுழைவதற்குள் இரண்டு மூன்று முறை போன் செய்திருந்தான் மகேஷ்.

‘‘என்ன மகேஷ் போன் பண்ணியிருந்த’’

‘‘ஒண்ணுல்ல ஜெய். எங்க இருக்கன்னு கேக்க தான் போன் பண்ணுனேன்’’

‘‘இப்ப இங்க தான் இருக்கேன்’’

‘‘ஒண்ணுல்ல சும்மாதான்..’’ அவன் பேசும் போதே ஏதோ கொஞ்சுவது போலிருந்தது ஜெய்க்கு

‘‘இப்ப வந்திருவேன். கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க’’

‘‘ஐயய்யோ.. ஜெய் டேக்யுவர் ஓன்டைம். நீங்க எப்ப வேணும்னாலும் வாங்க. நான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கேன்’’ என்று உத்தரவைக் கொடுத்தான் மகேஷ்.

‘‘சரி நில்லு வாரேன்’’ என்ற ஜெய் கொஞ்சம் தாமதமாகவே செல்ல முடிந்தது.

‘‘ஸாரி.. ஸாரி.. ரொம்ப லேட்டாயிருச்சு..’’ மகேஷிடம் சொல்ல

‘‘நீங்க வேற. அதுக்கென்ன இப்போ . உங்களுக்காக வெயிட் பண்றது தப்பில்ல..’’ என்று கொஞ்சங்கூட சுயமரியாதை இல்லாமல் சொல்ல வெட்கத்தை வெளிச்சம் போட்டு அழிச்சு ஜெய்யிடமிருந்து பணம் வாங்கினான் மகேஷ்.

‘‘இத நான் எப்ப தரட்டும்’’

‘‘நீ எப்பக்குடுக்க முடியுமோ அப்பக்குடு’’

‘‘ரொம்ப நன்றி ஜெய்’’ அவன் பேசும் பேச்சில் ஈரம் ஒட்டியிருந்தது ‘‘இந்த உதவிய நான் எப்பவும் மறக்க மாட்டேன்’’ ஜெய்யின் இரண்டு கைகளையும் பிடித்தபடியே கெஞ்சிக் கொஞ்சினான் மகேஷ்

நாட்கள் நகர்ந்தன

ஏதோ ஒரு காரணத்திற்தாக மகேஷுக்கு போன் செய்தான் ஜெய்.

‘‘என்ன ஜெய் போன் பண்ணியிருந்த..?

‘‘ஆமா.. மகேஷ் உன்னோட வீட்டு வழியா தான் வந்திட்டு இருக்கேன். ஒரு பிரண்ட பாக்கணும். தனியா போக ஒரு மாதிரியா இருந்துச்சு நீயும் இருந்தய்ன்னா பேசிட்டே போகலாமே அதான் கூப்பிட்டேன்’’

‘‘ஓ கே வாங்க போகலாம்..’’ என்ற மகேஷ் ஜெய்யின் வருகைக்கு காத்திருந்தான். அவன் நடந்து வருவதற்குள் ஐந்து ஆறுதடவை போன் செய்திருந்தான்.

‘‘மகேஷ் எங்க இருக்கீங்க..?’’

‘‘உங்க வீட்டுக்கு வாரவழியில’’

‘‘சீக்கிரம் வாங்க மகேஷ். ரொம்ப நேரம் ஆயிருச்சு’’

‘‘கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணு வாரேன்’’

‘‘எவ்வளவு நேரம்.. நீங்க சொல்லியே இப்போ அரைமணி

நேரமாயிருச்சு . கொஞ்சம் சீக்கிரம் ஜெய்..’’ விரட்டினான் மகேஷ்

‘‘ஸாரி.. கொஞ்ச நேரம் வந்திருறேன். கெஞ்சினான் ஜெய்.

இரண்டு திருப்பங்கள் திரும்புவதற்குள் மீண்டும் போன் செய்திருந்தான் மகேஷ்.

‘‘என்ன இவன் அவனுக்கு பணம் வேணும்னு கேக்கும் போது டேக்யுவர் ஓன் டைம்’’ என்று சொல்லி ரொம்ப நேரம் கால்கடுக்க நின்னுட்டு இருந்தான். நாம லேட்டா போய் கூட எதுவும் பேசல. ஆனா இப்ப என்னடான்னா நம்மோட வேலை அதுவும் சும்மா போயிட்டு இருக்கோம் . அதுக்குள்ள இத்தன போன் பண்ணிட்டானே..’’ என்று நினைப்பதற்குள் மீண்டும் ஜெய்யின் செல்போன் அலறியது.

அது மகேஷின் போனாக இருக்க கடுங்கோபம் வந்தது ஜெய்க்கு.

சில காத்திருப்புகள் அர்த்தமற்றது என்று அர்த்தப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள் நன்றியில்லாதவர்கள்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *