சிறுகதை

தாய்ப்பால் | ராஜா ராமன்

Spread the love

‘‘அர்ச்சுனா.. அர்ச்சுனா..’’ என்று சத்தம் போட்டான் சந்திரன்.

‘‘அண்ணே .. என்று சொல்லிக்கொண்டு சந்திரன் முன் வந்து நின்றான் அர்ச்சுனன். அந்த வீட்டுவேலையாள்.

‘‘இன்னைக்கு காலையில 10 மணிக்கு.. டாக்டர் வர்ரேன்னு.. சொன்னார். அவரப் போய் பாத்து கூட்டிட்டு வந்திர்றியா..’’ என்றான் சந்திரன் .

சரிண்ணே…’’என்று சொன்ன படியே தலையை ஆட்டினான் அர்ச்சுனன்.

‘‘சாந்தி..

‘‘என்னங்க..’’என சமையலறையில் இருந்தபடியே குரல் கொடுத்தாள் சந்திரனின் மனைவி

‘‘அர்ச்சுனனுக்கு டிபன் கொடு.. அவன் சாப்பிட்டுட்டு போயி.. டாக்டரை கூட்டிட்டு வரனும்..’’

‘‘சரிங்க…’’ என்று சொல்லிவிட்டு அர்ச்சுனனுக்கு டிபனை எடுத்து வைத்தாள் சாந்தி.

சந்திரனின் ஊர் ஒரு சிறிய கிராமம். அங்கிருந்து ஐந்து ஆறு கிலோமீட்டர் கடந்து சென்றால் சின்ன நகரம். எந்த தேவையானாலும் அந்த ஊருக்குதான் போகணும். அதே ஊரில் தான் டாக்டரும் இருக்கிறார் . அவரைக் கூட்டிவரத் தான் அர்ச்சுனனும் கிளம்பிச்சென்றான்.

வீட்டின் ஹாலில் தரையில் அமர்ந்து விரித்து வைத்திருந்த நியூஸ் பேப்பரை பார்த்துப்படித்துக் கொண்டிருந்தான் சந்திரன்.

அவனருகில் சாந்தி நின்றுகொண்டு தொட்டிலில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த தன் மகனை ஆட்டிக்கொண்டிருந்தாள் . பின்வாசல் கதவு திறந்து கிடந்ததால் காற்று பலமாக வீசியது அந்த காற்றில் சந்திரன் படித்துக்கொண்டிருந்த நியூஸ் பேப்பரில் ஒன்று ‘‘சர.. சர..வென்று பறந்து வீட்டுவாசலுக்கு அருகே சென்றுவிழுந்தது. அதை எடுத்துவர சந்திரன் எழுந்தான்.

‘‘அண்ணே.. அண்ணி..’’ என்ற சொன்னபடியே வாசலில் கிடந்த நியூஸ் பேப்பரை கையில் எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே வந்தாள் சந்திரனின் தங்கை செளபாக்கியம்.

‘‘வா.. தங்கச்சி’’

‘‘அண்ணே..’’ என்று மீண்டும் சொல்லிவிட்டு சந்திரன் அருகில் தரையில் அமர்ந்தாள் செளபாக்கியம்.

‘‘தங்கச்சிக்கு காப்பி கொடு..

‘‘வேணாம் இப்பத்தான் குடிச்சேண்ணே..’’

‘‘பரவாயில்ல.. கொஞ்சம் குடி..’’ என்று சந்திரன் சொன்னவுடன் அதுவரை ஆட்டிக்கொண்டிருந்த தொட்டிலை நிறுத்திவிட்டு சமையறைக்குள் சென்றாள் சாந்தி.

சிறிது நேரம் கழித்து காப்பியை ஆற்றிக்கொண்டு வெளியே வந்தாள். காப்பியை செளபாக்கியத்திடம் கொடுத்தாள் .

‘‘அண்ணி இவ்வளவு வேண்டாம்.. கொஞ்சமா கொடுங்க.. என்று டம்ளரை திருப்பிக் கொடுத்ததும் அதை வாங்கிக் கொண்ட சாந்தி தன் கையில் ஏற்கனவே இருந்த ஒரு காலி டம்ளரில் கொஞ்சமாக காப்பியை ஊற்றிவிட்டு திரும்பவும் செளபாக்கியத்திடம் கொடுத்தாள்.

‘‘அண்ணே.. இப்ப வரும் போது லட்சுமியைப் பார்த்தேன். பார்க்க பாவமா இருக்கு! உடம்பும் நாளுக்கு நாள் இப்படி குறைஞ்சுக்கிட்டே வருதே. அன்னைக்கு வந்த டாக்டர் என்ன தான்.. சொன்னாரு..’’ என்று கேட்டாள் செளபாக்கியம்.

சிறிய யோசனைக்குப்பிறகு சந்திரன்

‘‘பொழைக்கிறது..ரெம்ப கஷ்டம்னு சொல்லிட்டாரு..! இருந்தாலும் கடைசி வரை முயற்சி பண்ணுனும் தான். டாக்டர திரும்பவும் கூட்டிவரச் சொல்லிருக்கேன்.. அவரக் கூப்பிடத்தான் அர்ச்சுனனும் போயிருக்கான்..’’

‘‘நீங்களும் பணத்தை தண்ணி மாதிரி செலவழிச்சீங்க.. அதுக்கு எந்த பயனும் இல்லாம போச்சேண்ணே…’’என்று செளபாக்கியம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போது சந்திரன் மனைவி சாந்தி குறிக்கிட்டு

‘‘நாட்டு வைத்தியம் பாக்கலாம்னு சொன்னேன்.. நீங்க! கேட்கல.. பணத்தை அதிகமாக செலவு செஞ்சதுதான்.. மிச்சம் .’’ என்று படபடவென பேசிய மனைவியை திரும்பிக் கோபமாக முறைத்துப் பார்த்தான் சந்திரன்.

‘‘ஆமாண்ணே.. அண்ணி சொல்றதும் சரிதான்.. நீங்களும் கண்டபடி பணத்தை செலவுசெஞ்சுட்டீங்க.. என்று திரும்பவும் செளபாக்கியம் சொன்னாள்.

‘‘என்ன.. தங்கச்சி நீயும்.. அவள மாதிரி பேசுற.. உயிர காப்பாத்தனும் அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.. பணம் எல்லாம் முக்கியமல்ல..’’ என்று கொஞ்சம் சத்தமாக சந்திரன் பேச தூங்கிக் கொண்டிருந்த மகன் தொட்டியில் லேசாக முண்டியபடி சினுங்கினான். நின்று கொண்டிருந்த சாந்தி இரண்டுகைகளால் தொட்டிச் சேலையை இறுக்கமாகப் பிடித்து மீண்டும் தொட்டிலை ஆட்ட ஆரம்பித்தாள்.

‘‘அண்ணே டாக்டரை கூட்டிட்டு வந்துட்டேன்..’’ என்று வீட்டின் உள்ளே வந்தான் அர்ச்சுனன்.

‘‘டாக்டர் எங்கடா..’’

‘‘அண்ணே..அவரு லட்சுமியை பார்த்திகிட்டுருக்கார்…’’ என்றவுடன் உடனே எழுந்த சந்திரன்

‘‘ தங்கச்சி.. இங்க இரு.. நான் போயி.. டாக்டரை பாத்துட்டு வந்துரேன்..’’ என்று சொல்லிவிட்டு டாக்டர் இருக்கும் இடத்தை நோக்கிச் சென்றான் சந்திரன்.

‘‘வாங்க டாக்டர்..’’என்றவுடன் லட்சுமியை பரிசோதனை செய்து கொண்டிருந்த டாக்டர் நிமிர்ந்து சந்திரனைப் பார்த்தார்.

‘‘டாக்டர் லட்சுமிக்கு எப்படியிருக்கு …’’

‘‘இன்னைக்கு தாண்டுறதே கஷ்டம்..’’ என்று தலையை ஆட்டியபடியே சோகமாக சொன்னார் டாக்டர் .

அந்த வார்த்தை சந்திரனுக்கு வருத்தத்தை ஏற்படுத்தி கண்ணில் தண்ணீரை வரவழைத்தது. கலங்கிய கண்ணீருடன் படுத்திருந்த லட்சுமி பார்த்தான் சந்திரன்.

டாக்டர் சொன்ன மாதிரி அன்று இரவு 7 மணிக்கு லட்சுமியின் உயிர் பிரிந்தது.

*

மறுநாள் காலைப் பொழுதில்

தூங்கி விழித்த சந்திரனின் மகன் தானே தொட்டிலைவிட்டு கீழே இறங்கி தரையில் உட்கார்ந்து கொண்டு பிறகு தவழ்ந்து தவழ்ந்து வெளியேச் சென்றான். சிறிது நேரத்தில் அவனின் அழுகை சத்தம் கேட்டது. அந்த சத்தத்தைக்கேட்டு சமையல் அறையில் வேலைப்பார்த்துக் கொண்டிருந்த சாந்தி மாட்டுத் தொழுவத்திற்கு ஓடிச்சென்றாள்.

அங்கு அமர்ந்து அழுது கொண்டிருந்த தன் மகனை தூக்கி இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டாள் சாந்தி . பின் தன் குழந்தையின் கண்ணீரை முந்தானையால் துடைத்து விட்டாள். ஆனால் அவனின் அழுகை நின்றபாடில்லை.

வயலுக்குச் சென்று திரும்பிய சந்திரன் வீட்டிலிருந்தபடியே மாட்டுத் தொழுவத்தில் தன் மகனுடன் நின்றுகொண்டிருந்த சாந்தியைப் பார்த்து

‘‘ஏன் சாந்தி பையன் அழறான்..’’

‘‘சும்மா தான் லட்சுமியை காணாம்னு அழறான்..என்று சாந்தி சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே ஒரு கையை தூக்கிக்கொண்ட மேலும் சத்தமாக அழ ஆரம்பித்தான் அவன் .

சந்திரன் வந்து சமதானம் செய்தும் பார்த்தான். மகனின் அழுகை நின்றபாடில்லை.

உடனே சாந்தி ‘‘ஏங்க.. ஒரு மாட்டுக்கு போயி.. இப்படி அழுதுக்கிட்டுருக்கான் ’’ என்று கடுப்பாக மகனின் முகத்தை முந்தானையால் துடைத்துவிட்டு வீட்டை நோக்கி திரும்பி போய்க்கொண்டிருந்தாள்.

‘சாந்தி ஒரு நிமிஷம்..’’ என்றவுடன் சந்திரனை திரும்பி பார்த்து நின்றாள் சாந்தி.

‘‘லட்சுமிய போய் சாதாரணமா..ஒரு மாடுனு சொல்றீயே! அது செஞ்ச உதவியை நீ மறந்திட்டீயா..! ஒன்னு புருஞ்சுக்க…

ஒரு பசு மாடு தன் ஒத்தக் கன்னுக்குட்டியை இழந்துருச்சுனா.. மடியில இறங்கியிருக்கற பால யாரையும் கறக்கவிடாமல் அடம் பிடிச்சு..! அந்த பால மடியில இருந்து திரும்பவும் மேல ஏத்திகிறும். அதுக்காக மாட வளக்கரவங்க ..என்ன பண்ணுவாங்கன்னா..! ஒரு போலி வைக்கோல் கன்றுக்குட்டியை ரெடி பண்ணி பசுமாட்டுக்கு முன்னால நிப்பாட்டி வைப்பாங்க.. அதை அந்த பசு நம்ம கன்னுக்குட்டிதான்னு நெனச்சு.! அந்த போலி கன்றுக்குட்டியை நாக்கால் நக்கி தன் அன்பை வெளிப்படத்தும் அந்த சமயத்தல பாலையும் கறந்திடுவாங்க..

ஆனா.. நம்ம லட்சுமி அப்படியில்ல..! தன் ஒத்த கன்னுகுட்டியை இழந்த போதும்.. நீ! நம்ம பையனை இடுப்புல வச்சுட்டு அது முன்னால நின்னா.. போதும்.. அது எந்த வம்பும் பண்ணாம தலைய தலைய, ஆட்டிக்கொண்டு நம்ம மகனை பார்த்தபடியே.. பாலை கறக்கவிடும் ஏன்..?’’ என சாந்தியை பார்த்துக்கேட்டான் சந்திரன் .

அதுவரை நேராக பார்த்தகொண்டிருந்த சாந்தி கொஞ்சம் தலையை கீழே இறக்கிக்கொண்டாள்

‘‘ஏன்னா.. நம்ம பையனுக்கு குடிக்க பால் வேணும்னு! ஒரு தாய்மை உணர்வோடு அது தன் பாலை விட்டுக்கொடுக்கும்னு நான் நெனக்கிறேன். , அதனால தான் ஒரு தாயை இழந்த உணர்வோடு நம்ம பையனுக்கு அழுகை வருது….

ஆனா நீ! அத ஒரு மாடுதானேன்னு சாதாரணமா சொல்ற..’’ என்று குரல் உடைந்த நிலையில் சந்திரன் சொன்னவுடன் சாந்தி கதறி அழத் தொடங்கினாள்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *