சிறுகதை

யோசித்துப் பார்க்கவே இல்லை | கௌசல்யா ரங்கநாதன்

Spread the love

“அப்பா நீங்க இப்படி நடந்துக்கிட்டது கொஞ்சம்கூட நல்லாவே இல்லை” என்று பொருமித் தள்ளிய என் மகன் ராமனிடம்

“அப்படி என்னப்பா நான் செஞ்சுட்டேன் ?” என்றேன்..

“அப்பா சொன்னா கோபிக்கக் கூடாது”.

“இல்லை சொல்லு..தப்புனா என்னை திருத்திக்கிறேன்”.

“உங்களைப் பத்தி எனக்கு தெரியும்..ஒரு ஐடியல் அப்பா நீங்க..வயசும் 85 ஆயிருச்சு..உங்களை என் நண்பன் பெண் கலியாணத்துக்கு அவன் வருந்தி,வருந்தி அழைச்சும் கூட்டிக்கிட்டு போக வேணாம்னுதான் நினைச்சேன்..ஆனா அவன்தான் “உங்கப்பா, எங்கப்பா மாதிரி .

அவரை நிச்சயம் நீ என் பெண் கலியாணத்துக்கு அழைச்சுக்கிட்டு வரணும். அவர் மணமக்களை ஆசீர்வாதம் பண்ணிட்டு சாப்பிட்டுட்டு போகணும்னு சொன்னதாலதான் உங்களை அழைச்சுக்கிட்டுப் போனேன்.

‘‘ஆனா..ஆனா..”

“நான் ஒண்ணும் தப்பு பண்ணலையேப்பா..குழந்தைகளை மனப்பூர்வமா ஆசீர்வாதமும் பண்ணினேனே..கலகலப்பாதானே இருந்தேன்

கலியாண மண்டபத்தில..எல்லாருமே என்னை சூழ்ந்துக்கிட்டு குசலம் விசாரிச்சாங்க..உங்களைப்போல ஒரு பெரியவர் எங்க வீட்டில் இல்லையேனுலாம் சொன்னாங்க..

அப்பக் கூட நான் வெறும் புன்னகைதானே செஞ்சேன்..யாரண்டயும் ஓரிரு வார்த்தைகள், அதுவும் நீ நல்லா இருக்கியான்ற மாதிரித்தானே பேசினேன்..”

“அதெல்லாம் இல்லைனு சொல்லலையேப்பா..மணமக்களை நீங்க ஆசீர்வாதம் பண்ணினப்ப என் நண்பன் கண்களில் கண்ணீருடன்

“எங்கப்பாவே ஆசீர்வாதம் பண்றாப்பல இருக்குனு நெகிழ்ச்சியுடன் சொன்னான்..அவன் அப்படி சொன்னது எனக்கு பெருமையாய்கூட இருந்தது..

ஆனா..அவன் எவ்வளவு வற்புறுத்தி அழைச்சும் நீங்க சாப்பிடாம வந்துட்டீங்களாம்..அது அவனுக்கு ஒரு குறையாய் இருக்குனு சொன்னான்பா..

ஏம்பா இப்படி செஞ்சீங்க..நீங்க உடல்நலமாகத்தான இருக்கீங்க. கலியாண முகூர்த்தத்துக்கு போயிட்டு ஒரு வாய் சாப்பிடாம வரலாமாப்பா.. நீங்க எதையும் காரணமில்லாம செய்ய மாட்டீங்க..சொல்லுங்க..”

“சொன்னா சிரிப்பேடா. ஆனா நீ துருவித்துருவி கேட்கிறதால சொல்றேன்.. முதல் காரணம் பந்தியில சாப்பிட உட்கார்ரதுக்கு முன்னாலேயே இலையில் விதவிதமான பண்டங்களை பரிமாறி வச்சிருக்காங்க. இலையில் உட்கார்ந்ததும் விடுவிடுனு மேலே மேலே ஐடம்களை அது பிடிக்குதோ இல்லையோ ஜெட் வேகத்தில் போட்டுக்கிட்டு போயிடறாங்க..என்னைப்போல வயசானவங்க அவ்வளவு பதார்த்தங்களையும் சாப்பிட முடியாது..

தவிரவும் ஒவ்வொண்ணையும் ருசிச்சு சாப்பிடறதுக்குள்ள அடுத்த பந்திக்காக நம்ம பின்பக்கம் நிறைய பேர்கள் வந்து நின்னுடறாங்க.. இதைக்கூட நான் தப்புனு சொல்லலை.. இன்னைக்கு அவசரமான உலகம்..

எனக்கு நடந்த ஒரு கசப்பான சம்பவத்தை நான் இதுவரை உங்கிட்டகூட பகிர்ந்துக்கலை.. யெஸ்.. இதுபோல ஒரு நிகழ்ச்சியில் நான் சாப்பிட்டுக்கிட்டிருக்கிறப்ப பின்னால வந்து நின்னவங்க

“மெதுவா சாப்பிடறான் பாருனு” சொன்னப்ப அங்கேயே நாண்டுக்கிட்டு செத்துடலாம் போல இருந்திச்சு.

முன்னல்லாம் அதாவது ஒரு 50/60 வருஷங்களுக்கு முன்னாலல்லாம் மெதுவா சாப்பிடுவோம் ருசிச்சு.. விருந்துக்கு அழைச்சவங்களும் “மெதுவா சாப்பிடுங்க.. வேணும்ன்றதை கேட்டு வாங்கி சாப்பிடுங்கனு சொல்வாங்க..

“அன்னம் பிராணமயம் ஜகத்னு” ஒரு மந்திரம் உண்டு..இலையில் சாப்பிட உட்காரும் முன் அன்னத்தை கொடுக்கிற கடவுளுக்கு அர்ப்பணிச்சுட்டு அப்புறம்தான் சாப்பிடுவோம்..

தேவையில்லாம பதார்த்தங்களை இலையில் போட்டுக் கிட்டு எறிய மாட்டோம்.. ஒரு பருக்கை சாதம்னாலும் வீணடிக்க மாட்டோம்.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் என்னனா…

இலையில் உட்கார்ந்தப்புறம் பரிமார்ரப்ப “இது என்ன ஐடம்.. வேனும் வேணாம்னு சொல்லி தவிர்த்துட முடியும்.

இதாம்பா காரணம்.

நான் இந்த விஷயத்தில் இன்னைக்கு சில இடங்கள்ள இருக்கிற பபே முறையை ஆதரிக்கிறேன்..

உன் நண்பன் கிட்ட சொல்லிடு.. பலபேர்கள் வந்து சாப்பிடற கலியாண பந்தியில் நான் சாப்பிட மாட்டேன்.. என்னை தனியா உட்கார்த்திவச்சு பரிமாறனும்னு சொல்ல எனக்கு விருப்பமில்லை.. சாப்பிடாமல் வந்திட்டேன் .அதான் காரணம்..”என்றார் அப்பா.

இப்போது அவரது நியாயம் எனக்கு புரிந்தது.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *