சிறுகதை

நூதனம் – ராஜா செல்லமுத்து

வடபழனி முருகன் கோவிலைச் சுற்றியுள்ள ஒரு கடையில் பரத் பணத்தை வைத்துக் கொண்டு எண்ணிக் கொண்டே இருந்தான்.

அவனைச் சுற்றி சுற்றி ஆட்கள் நின்று கொண்டு இருந்தார்கள். அவன் பணத்தை எண்ணுவதும் அவர்களுக்கு கொடுப்பதுமாக இருந்தான்.

பணத்தை வாங்கிய நபர்கள் பரத்துக்கு நன்றி பெருக்கோடு கை எடுத்து கும்பிட்டுச் விட்டு சென்றார்கள்.

இதை அருகிலிருக்கும் கடைக்காரர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இவர் யார்? எதற்காக பணம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்? என்பது அவர்களுக்கு தெரியாமல் இருந்தது.

ஆனால் வர வர கந்துவட்டிக்கு அவர் பணம் கொடுப்பது பணம் பெறுவது என்று தெரியவந்தது.

அவன் வட்டிக்கு பணம் கொடுக்கிறான் என்ற விவரத்தை அங்கு சுற்றியுள்ள சிறு சிறு வியாபார கடையில் இருந்தவர்கள் தெரிந்து கொண்டார்கள்.

எவ்வளவு பேருக்கு பணம் கொடுக்கிறான்? எவ்வளவு பணம் வாங்குகிறான்? என்பதை முறையாக தெரிந்து கொண்டார்கள் அங்கு சுற்றிலும் கடை வைத்திருந்த சிறு வியாபாரிகள்.

அதனால் ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய நபராக பரத் அந்தப் பகுதியில் மாறினான்.

ஆனால் கடையைச் சுற்றி இருப்பவர்களுக்கும் கோயிலைச் சுற்றி இருப்பவர்களுக்கும் அவன் கடன் கொடுப்பதாகத் தெரியவில்லை. யார் யாரோ வந்து பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு போனார்கள். அவன் அமர்ந்திருக்கும் இடத்திற்கு வந்து பணம் கொடுத்தார்கள்.

அங்குள்ள வியாபார கடையில் இருப்பவர்கள் பணம் கேட்டதற்கு ‘இல்லாத மனிதர்கள் பணத்தை பெற்றுக் கொள்ளட்டும். நீங்கள் நன்றாக இருக்கிறீர்கள்’ என்று சொன்னான்.

பணம் கேட்கிறார்கள். ஆனால் அவன் போட்ட கண்டிசனுக்கு அவர்கள் பணம் வாங்குவது ஒரு தடையாக இருந்தது. அந்த கண்டிசனுக்கு உட்பட்டவர்கள் பணம் கொடுக்கலாம். வட்டிக்குப் பணம் வாங்கலாம் என்று சொன்னான்.

அவன் வட்டி வசூலிக்கும் முறை பணம் செலுத்தும் முறை இதைக் கேட்டவர்களுக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது.

என்னவென்றால் முதலில் வட்டிப் பணத்தை கொடுக்க வேண்டும். வட்டிப் பணத்தைக் கொடுக்கும்போது மீதமிருக்கும் தொகையைக் கொடுத்து விடுவான்.

உதாரணமாக ஆயிரம் ரூபாய்க்கு இரண்டு ரூபாய் வட்டி என்றால் முதலில் 200 ரூபாய் வாங்கிக்கொண்டு கடன் கேட்டவரிடம் 800 ரூபாய் கொடுப்பான்.

அவர்கள் மொத்தம் 1000 ரூபாய் பணம் திரும்பக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதுதான் அந்த விதி. முதலில் அவன் 200 ரூபாய் வாங்கிக் கொண்டு தான் 800 ரூபாய் பணம் கொடுப்பான். இந்தக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் அவனிடம் கடன் கேட்பவர்கள் முதலில் அவர்கள் பணத்தை கொடுத்த பிறகுதான் அவன் மீது பணத்தை கொடுக்க முடியும்; கொடுப்பான் என்ற நிலை இருந்ததால் சிலபேர் அவனிடம் பணம் வாங்குவதைத் தவிர்த்து வந்தார்கள்.

ஆனால் வளர்மதி மட்டும் அவனின் சட்ட திட்டங்களுக்கு உட்பட்டு பத்தாயிரம் ரூபாய் கடனாகக் கேட்டாள்.

அதற்கு முன்னதாக பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு 2000 வளர்மதி கொடுத்தால் தான் 8000 வளர்மதியிடம் கொடுப்பான் என்ற நிலை இருந்தது.

எங்கெங்காே உருட்டிப் புரட்டி 2000 ரூபாயை கொடுத்தாள் வளர்மதி.

ரூபாய் 2000 வாங்கிக் கொண்ட பரத் வளர்மதிக்கு 8000 கொடுத்தார். அதை வாங்கிய வளர்மதி சிறிது காலத்திற்கு எல்லாம் பணத்தை திருப்பிச் செலுத்தினாள்.

பரத்தின் நாணயமும் கேட்டதும் பணத்தை கொடுக்கும் கண்ணியமும் அவளுக்கு பிடித்திருந்தது.

அடுத்து ஒரு லட்ச ரூபாய் கேட்டாள். இப்படியாக அந்த கோயிலை சுற்றி இருந்தவர்கள் முதலில் வட்டிப் பணத்தை கொடுத்து விட்டு மீதி பணத்தை கொடுத்து வாங்கலாம் என்ற நிலையில் பரத்திடம் கூறி வட்டி பணத்தைக் கொடுத்தார்கள்.

ஒரு லட்சம், இரண்டு லட்சம், மூன்று லட்சம், 5 லட்சம், 10 லட்சம் என்று கூட வட்டிக்கு வேண்டும் என்று நினைத்தவர்கள் முதலில் வட்டி பணத்தை பரத்திடம் கொடுத்தார்கள்.

அதை வாங்கிய பரத் இவ்வளவு பணம் என்கிட்ட இல்ல முதல்ல பேங்க்ல போய் எடுத்துட்டு வரேன் என்று வட்டி பணத்தை வசூல் செய்து போனவன் தான், அதன் பிறகும் திரும்பி வரவே இல்லை. வட்டி பணத்தை முதலில் கொடுத்தவர்கள் ஏமாற்றமடைந்து நின்றார்கள்.

இதற்கு முன்னால் அவன் பணம் கொடுப்பதும் வாங்குவதும் இருந்ததெல்லாம் அவனின் கையாட்கள் என்பது பின்னர் தான் தெரிய வந்தது.

அவனிடம் ஒரு லட்ச ரூபாய் வேண்டும் என்று கேட்டு 20 ஆயிரம் ரூபாய் உன் முன்னாலேயே வட்டிக்கு வட்டி பணத்தை கொடுத்த வளர்மதி முதற்கொண்டு அங்கே இருப்பவர்கள் அழுது கொண்டிருந்தார்கள்.

மொத்தப் பணத்தையும் அடித்துக் கொண்டு போனவன் தான் இன்று வரை வரவில்லை என்று வளர்மதி உட்பட அத்தனை பேரும் காவல் நிலையத்தில் புகார் அளித்தார்கள்.

ஆனால் சாட்சியங்கள் இல்லாததால் அந்தப் புகார் மீது காவல்துறையினர் நடவடிக்கை எடுக்க முடியாமல் திண்டாடினார்கள்.

வடபழநி முருகனை கும்பிட்டு விட்டு வட்டி என்ற பெயரில் பணத்தை வசூல் செய்து போனவன், இப்போது ஏகபோகமாக பணக்காரனாக இருக்கிறான் என்று காற்றுவாக்கில் தகவல் வந்தது.

Leave a Reply

Your email address will not be published.