சிறுகதை

கற்பனையின் கதாநாயகன் | க.கமலகண்ணன்

“வேணாம் மருது. நான் வேணும்ன்னு செய்யல” என்று சொன்னபடி பின்னால் நகர்ந்தான்.

“இல்லை. நீ வேண்டாமுன்னுதான் செய்தே” என்று சொல்லி தான் போர்த்தி இருந்த போர்வையை விலக்கி இடுப்பில் இருந்த முக்கால் அடி கத்தியை உருவி அவன் மேல் முழுதாய் இறக்கினான் மருது.

அன்று காலை வழக்கம் போல விடிந்தது. கிழக்கு கடற்கரை சாலை அருகே ஒரு ரிசார்ட். அனைவரும் சுற்றி நிற்க, சூரியன் எட்டி பார்க்க, “ஸ்டார்ட் கேமரா. ஆக்சன்” என்ற குரல் ஒலிக்க நடிகர் தேவன் வசனத்தை பேசினான். வீராவேசமாக பேசி முடித்ததும் “கட்” என்ற குரல் ஒலிக்க அனைவரும் கைத்தட்ட, பெருமிதத்துடன் ஒப்பனைக்கு அறைக்கு சென்றான்.

“பாண்டி”

“ஐயா”

“அடுத்தக் காட்சி என்னவென்று இயக்குனரிடம் கேட்டுட்டு, ஒப்பனை போடு.”

“சரிங்கையா. ஐயா என்னோட பையன் கதை சொல்ல நேரம் கேட்டிருந்தேனே.”

“அடுத்த வாரம் வரச் சொல்லுங்க. யாருகிட்ட உதவியாராக இருக்கார்?”

“இல்ல ஐயா. திரைப்பட கல்லூரியில படிச்சிருக்கான். நிறைய குறும்படம் எடுத்திருக்கான். நிறைய விருதும் வாங்கி இருக்கான். உங்க படம்தான் முதல்ல பண்ணனும்ன்னு ஆசைப்படுறான்.”

“சரி வரச் சொல்லுங்க. நேரம் ஆச்சி” என்று தேவன் சொன்னதும் பாண்டி விரைந்தான் இயக்குனரை பார்க்க…

“எப்போ படம் இயக்க போறீங்க? அதற்கு பின்தான் சுந்தரம்-ஹேமா திருமணம் தெரியுமா பேபி?”

“அப்பா நடிகர் தேவன்கிட்ட நேரம் கேட்டிருக்கார். அடுத்த வாரம் வரச்சொல்லி இருக்கார். இந்தக் கதை நிச்சயம் பிடிக்கும். சம்மதிச்சிடுவார். படம் இயக்க வேண்டியதுதான். அப்புறம், நம்ம திருமணம்தான். அந்தக் கதையை சொல்லவா பேபி?”

“அய்யோ பேபி பல தடவை சொல்லி மனப்பாடமே ஆயிடுச்சி. காதலிக்க வந்தியா கதை சொல்ல வந்தியா?”

“சரி சொல்லு பேபி”

“நான் பேபின்னு கூப்பிடுறத என் தோழிகள் கிண்டல் பண்ணுறாங்க. பேய் பிசாசுன்னு கூப்பிடுறேன்னு.”

“பேபின்னா பேய் பிசாசுன்னு அர்த்தம் இல்ல. பேரன்புமிக்க பிரியமானவனேன்னு அர்த்தம்ன்னு சொல்லு பேபி.”

“அசத்திட்ட பேபி. நீ பெரிய வசனகர்த்தான்னு நிருபிக்கிற பேபி.”

‘‘ஷாட் கட்” பண்ணா ஹீரோ குதிரையில் வர, கேமரா ஹீரோவை சுத்தி வருது. அவருக்கு முன்னாடி ஆயிரக்கணக்கான வீரர்கள் ஆயுதத்தோடு நிக்கிறாங்க. ஹீரோ வில்லெடுத்து அம்புகளை விட, பலநூறு வீரர்களை தாக்குது என்று ஆரம்பித்து ஒரு மணிநேரம் கதை சொன்னான் சுந்தரம்.

“கதை நல்லா இருக்கு சுந்தரம். இப்போ மூணு படம் ஒப்பந்தம் கையெழுத்து போட்டு இருக்கேன். நாலாவது படம் நாம பண்றோம்.” என்றான் தேவன்.

சில மாதங்கள் கழித்து மீண்டும் சென்று பார்க்க, தேவன் காத்திருக்க சொன்னான். அதை தொடர்ந்து ஒவ்வொரு மாதமும் சென்று நிற்க, அதே பதிலே வழக்கமாயிற்று. மேலும் சில மாதங்கள் கழித்து, வீட்டுக்கு வெளியே வந்த சுந்தரம் அதிர்ந்து போனான்.

தேவனுக்கு சொன்ன கதையின், ஹீரோ அறிமுக காட்சியை ஆயிரக்கணக்கான வீரர்களுடன், தேவன் அரசர் போல குதிரையில் இருக்கும் காட்சியோடு, புதிய படத்தின் அறிவிப்பு சுவரொட்டியை அந்த பகுதி சுவர் முழுவதும் ஒட்டியிருந்தது. படத்தின் தலைப்பிற்குக் கீழே ஒரு பெரிய இயக்குனர் பெயர் இருந்தது.

காலடி நழுவியது போன்று உணர்ந்தான் சுந்தரம். அப்போது தளிர் கரங்கள் தாங்கி பிடித்தது. திரும்பிப் பார்த்தான், அவனைத் தாங்கிப் பிடித்திருந்தாள் ஹேமா.

“அப்பா என்னுடைய கதையை எடுத்து புது படம் எடுக்கிறார்கள்” என்று கதறினான் சுந்தரம்.

“நான் வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்ததும். என் கண்ணில் பட்டுச்சு. இந்த சுவரொட்டியை பார்த்ததும் அதிர்ந்து போனேன். உடனே இங்கே வேகமாக ஓடி வந்தேன் மாமா.” என்று கண்ணீரும் அழுகையாய் சேர்ந்து வார்த்தைகள் தட்டுதடுமாறி வந்தது ஹேமாவிற்கு.

பாண்டிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. இந்த படத்தின் பற்றி ஏதும் தெரியவில்லை. கடந்த வாரம் மூன்றாவது படம் முடிந்து திருஷ்டி பூசணிக்காய் உடைத்து விட்டார்கள்.

“சரி பார்க்கலாம் இரு. நான் போய் தேவன் ஐயாவை பார்த்துவிட்டு வருகிறேன்.” என்று ஹேமாவை சுதந்திரத்தையும் சமாதானப்படுத்தி விட்டு தேவன் வீட்டுக்கு கிளம்பினார் பாண்டி.

தேவன் வீட்டிற்கு சென்றதும் கேட்டுக்கு வெளியே பாதுகாவலர்களால் நிறுத்தப்பட்டார். வழக்கமான பாதுகாவலர் இல்லை. புதிதாய் இருந்தார். அதனால் பாண்டி யார் என்பது அவருக்கு தெரியவில்லை. என்ன செய்வது என்று புரியாமல் அங்கும் இங்கும் நிற்க முடியாமல் நடந்ததன கால்கள். அலை பாய்ந்தது மனசு . நீண்ட நேரம் நிற்க, தேவனும் பார்க்க அனுமதிக்கவில்லை. மேனேஜரும் பார்க்க அனுமதிக்கவில்லை. மதியம் மேல் வரை காத்திருந்து விட்டு சரி வீட்டுக்கு செல்லலாம் என்று வீட்டுக்கு திரும்பினார் பாண்டி.

சுந்தரமும் ஹேமாவும் காலையிலிருந்து சாப்பிடாமல் ஒருவித பதட்டத்துடன் வீட்டில் அமர்ந்து இருந்தார்கள். பாண்டி உள்ளே சென்றதும் பெரும் பதட்டத்துடன் எழுந்து என்ன ஆயிற்று ஒன்றாக கேட்டார்கள். அதற்கு சுந்தரம் தேவன் பார்க்கவே அனுமதிக்கவில்லை, என்று சொன்னதும், அப்படியே சோபாவில் உட்கார்ந்த சுந்தரம் இரு கைகளையும் முகத்தை மூடி கதற ஆரம்பித்தான், அதை பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஹேமாவும் கண்கலங்க ஆரம்பித்தாள்.

ஆனாலும் அவனை தேற்ற ஆரம்பித்தார். நாட்கள் சென்றது ; ஒரு மாதம் ஆனது. ஒரு சாமானிய மனிதன் ஒரு மிகப்பெரிய கதாநாயகனின் முன்னால் நிற்க முடியாமல், எடுபடாமல் போனது. சுந்தரம் வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கி போனான். ஹேமா அவனுக்குள் முடங்கிப் போனாள்.

வீடு அமைதியாக இருந்தது. அதன் பிறகு வெளியே செல்லாமல் வீட்டிற்குள்ளேயே யாரிடமும் பேசாமல் காலத்தை கழிக்க ஆரம்பித்தான்.

தினம் தினம் இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பாண்டிக்கு கண்கள் கலங்கின. அன்றைக்கு மட்டும் சரியான வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தால் இப்பொழுது மாபெரும் இயக்குனர் ஆகி இருப்பான். அந்தப் படத்தில் நடிக்கும் நடிகர்களுக்கு ஒப்பனை செய்து விட்டு, இந்தத் திரைப்பட வாழ்வில் இருந்து விலகிக் கொள்ளலாம் என்ற மிகப்பெரிய கனவு திட்டத்தை வைத்திருந்த பாண்டிக்கு மிகப்பெரிய ஒரு ஏமாற்றமாகவே இருந்தது. அதை தாண்டி சுந்தரம் யாரிடமும் பேசாததால் மிகப்பெரிய ஒரு அதிர்ச்சியாகவே இருந்தது.

சில மாதங்கள் கழித்து, ஹேமா அவனை கொஞ்சம் தேற்றியிருந்தாள். அடுத்தக் கதை இன்னும் நன்றாக இன்னும் சுவரஸ்யமாக உருவாக்க முனைந்தான். ஹேமா அதற்கு தகவல்கள் சேரித்துக் கொடுத்து உதவி செய்தாள்.

வேறு சில நண்பர்கள் மூலம் இன்னொரு கதாநாயகன் அருணிடம் கதை சொல்வதற்கு நேரம் வாங்கினான். பாண்டி வாழ்த்தி அனுப்பினார். ஹேமாவும் கோயிலுக்கு சென்று வேண்டுக் கொண்டு விபூதி பூசி அனுப்பினாள்.

அருணுக்கு கதை சொல்ல, அந்த கதை அருணுக்கு பிடித்துவிட்டது.

சுந்தரம் எடுத்திருந்த குறும்படங்களை போட்டுக் காட்ட, அருணுக்கு மிகவும் திருப்தியாக இருந்தது. படத்தின் தயாரிப்பாளராக அருணின் மேனேஜரை பொறுப்பு ஏற்றுக் கொள்ளச் சொன்ன அருண், பத்து லட்சம் ரூபாய்க்கு காசோலை எழுதி கையெழுத்திட்டு, முன்பணம் என்று கொடுக்க கண்ணீர் மல்க பெற்றுக் கொண்டான் சுந்தரம்.

வீட்டுக்கு வந்து, பாண்டியின் கால்களில் விழுந்து காசோலையை கொடுத்து விபரம் சொல்ல, இன்ப அதிர்ச்சியில் கண்கள் கலங்கியது பாண்டிக்கு.

சுந்தரம் வந்ததை பார்த்துவிட்ட ஹேமா ஓடி வந்தாள். அவளிடமும் விசயத்தை சொல்ல மிகவும் மகிழ்ந்து போனாள்.

“எனக்கு தெரியும் பேபி. இந்த படம் வெற்றிகரமா அமையும்ன்னு.” என்று சொல்லி மகிழ்ந்தாள்.

அடுத்த வாரங்களில் அனைத்து ஏற்பாடுகளும் செய்து, படப்பிடிப்பை தொடங்கி விட்டார்கள். அன்று மன்னர்களுக்குள் போர் புரியும் காட்சி. நடிகர்கள் அனைவரும் வந்து நிற்க, நிஜமான போர்களம் போல காட்சி அளித்தது படப்பிடிப்புத் தளம்.

உணவு இடைவேளை விட்ட போது தேவனுக்கு கற்பனை செய்து வைத்திருந்த அரங்கம் போல காட்சியளிக்க ….

பேரும் புகழும் தரும் வெற்றிப்பாதை நோக்கிப் பயணித்தான் அவன்..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *