சிறுகதை

கருணை – ராஜா செல்லமுத்து

சரவணன் தனி ஆள். சில சமயங்களில் அவன் வீட்டில் சமைக்கவில்லை என்றால் வெளியில் இருக்கும் கடைகளில் தான் சாப்பிடுவான்.

அப்படி சாப்பிடுவதால் தனது சௌகரியமாக ரொம்பவே நிம்மதியாகவும் இருப்பதாகச் சாெல்வான்.

காரணம் பாத்திரம் துலக்குவது, சோறு சமைப்பது என்று எந்த வேலையும் இருக்காது என்று நினைப்பான்.

அதோடு கடையில் கிடைக்கும் அசைவ உணவு வகைகள் ருசிக்க சமைக்க முடியாது என்பது தெரியும். எனவே அடிக்கடி தெருவோரக் கடையில் சாப்பிடுவதே வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான்.

அப்படி அவன் சாப்பிடும்போது அசைவ குழம்புகள் அதிகம் சாப்பிடுவான். அது கடைக்காரருக்கும் அங்கு கூடி நின்று சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கும் எரிச்சலைத் தரும்.

‘என்ன இவன் எப்படி இவ்வளவு கறிக் குழம்பு சாப்பிடலாம்? மத்தவங்க சாப்பிட வேண்டாமா?’ என்று கோபித்துக் கொள்வார்கள்.

அந்தக் கறி குழம்பு நிறைய அள்ளிப் போட்டு சாப்பிடுவான்.

அது 5 பேர் சாப்பிடும் அளவிற்கு அதிகமாக இருக்கும். ஒரு முறை கடைக்காரர் கேட்டே விட்டார்.

‘சார் இவ்வளவு போட்டு சாப்பிடுறீங்க மத்தவங்களுக்கு வேண்டாமா?’ என்று சொல்லும்போது, சிரித்துக் கொண்டே அதற்கு பதில் சொல்லாமல் இருப்பான்.

அவன் அந்தக் கறி குழம்பு சட்டியில் இருந்து கறியைப் போடும்போது மற்றவர்கள் சரவணன் ஒருவிதமான பார்வையோடு பார்ப்பார்கள்.

அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் சாப்பிடுவான் சரவணன்.

எதற்காக அவ்வளவு கறிகளை அள்ளிப் போட்டு சாப்பிடுகிறான் என்பது அவனுக்கு மட்டும் தான் தெரியும். அவனைச் சுற்றி ஐந்தாறு நாய்கள் இருக்கும். அன்பு நாய்களுக்கு கறியைப் போடுவான்.

அந்த நாய்கள் அவன் எப்போது வருவான் என்று இருக்கும்.

இதனால், அவன் அசிங்கமான திட்டுக்களையும் ஏளனமான பார்வைகளையும் தவறான எண்ணங்களையும் பேச்சுக்களையும் வாங்கிக் கொண்டுதான் கறி போடுவான்.

ஆனால் அத்தனையும் தெரு நாய்களுக்குத் தன் என்பது யாருக்கு தெரியும்? அவனைச் சுற்றிச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பவர்கள், அவன் சட்டை செய்ய மாட்டான். மாறாக அவனைச் சுற்றி வலம் வந்து கொண்டிருக்கும் நாய்களுக்கு அந்த கறி எடுத்து போட்டுக் கொண்டிருப்பான். இதைப் பார்த்துவிட்ட ஒருவர் சரவணனிடம் கேட்டார்.

‘இவ்வளவு கறி எடுத்து நீங்க சாப்பிடுறீங்க நெனச்சா, நாய்க்கு போடுறீங்களே? இது நியாயமா?’ என்று கேட்டபோது,

‘சார் இந்த நாயும் தனக்கு பசிக்குது என்று சொல்வதில்லை. ஆனா இந்த மனிதர்கள் யாரும் அதற்கு கொடுக்கிறதுல்ல. எடுத்து சாப்பிடவும் அதுக்குத் தெரியாது. அதனால தான் யாரோ சில மனிதர்கள் சாப்பிடறத மனுஷங்க நாய் சாப்பிடட்டும். ஆனால் உயிரினங்கள் அப்படியல்ல. அதுவும் நம்மோட வாழும் மிருகங்கள் தான் வந்திருக்கு. அதற்கு நாம் உணவு கொடுக்காம யார் கொடுப்பா? நான் என்ன நான் அந்த நாய்களுக்கு எலும்பு கொடுக்கிறேன்’ என்று சரவணன் அன்றும் தன் தட்டில் எலும்பை வாரி அள்ளி வந்தான். மற்றவர்கள் பார்த்தனர்.

இதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாது சரவணன், அவனைச் சுற்றி இருக்கும் நாய்களுக்கு எலும்பை அள்ளி வைத்தான். நாய்கள் அதை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தன. இது தெரியாதவர்கள் வழக்கம்போல சரவணனைத் திட்டிக் கொண்டுதான் இருந்தார்கள்.

Leave a Reply

Your email address will not be published.