சிறுகதை

ஏ/சி – ராஜா செல்லமுத்து

பெரிய நிறுவனத்திலிருந்து அழைப்பு வந்ததை அடுத்து விக்னேஷும் விஜயகுமார் அந்த நிறுவனத்திற்கு சென்றிருந்தார்கள்.

சரியாக இரண்டு மணிக்கெல்லாம் அலுவலகத்திற்கு வந்து விட வேண்டும் என்று அந்த அலுவலக முதலாளி கட்டளையிட்டார். அதை மறுத்து பேசாத விக்னேஷும் விஜயகுமார் இரண்டு மணிக்கு பத்து நிமிடம் இருக்கும் பாேதே அந்த அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தார்கள் .

கடும் வெயில். சுடும் மணல் .பாவம் சுவடுகள் என்று கவிஞர் அறிவுமதி எழுதிய கவிதைகள் போல வெயில் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருந்தது.

விக்னேஷும் விஜயகுமாரும் தங்கள் சந்திக்க வந்த நபரைக் கூறினார்கள்.

அவர் சாப்பிட வெளியே போய் இருக்கிறார் அவர் வருவதற்கு இன்னும் ஒரு மணி நேரமாகும் மேலே உள்ள முதல் மாடியில் நீங்கள் காத்திருக்கலாம், அவர் வந்தவுடன் நீங்கள் சந்திக்கலாம் என்று சொன்னார் செக்யூரிட்டி.

உடனே விக்னேஷ், விஜயகுமார் முதல் மாடிக்கு சென்றார்கள் போகும்போதே அவர்களுக்கு வியர்த்துக் கொட்டியது.

அந்த முதல் மாடி முழுவதும் கண்ணாடியால் மறைக்கப்பட்டிருந்தது.

கண்ணாடியால் மறைக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு அறைக்கும் ஒரு கதவு கதவைத் திறந்து கொண்டு விக்னேஷ், விஜயகுமார் முதல் மாடியிலிருந்து இருக்கையில் அமர்ந்தார்கள்.

அதுவரைக்கும் அவர்கள் உடம்பில் இருந்த வேர்வை சாெட்டு சாெட்டாக காெட்டி பின் ஆறாக ஓட ஆரம்பித்தது .

என்ன இது இவ்வளவு வேர்க்குது என்று கேட்டான் விஜயகுமார்

இந்த ரூம்ல ஏசி இல்ல. நாம உட்கார்ந்து இருக்கிற இடத்துல ஏசி இல்ல என்றான் விக்னேஷ்.

அந்த வரவேற்புரை அறையில் ஏசி இல்லாமல் இருந்தது .

ஏன் நீங்க மட்டும் ஏசி போடாம இருக்காங்க என்று விக்னேஷ் கேட்க

யாரையாவது பார்க்க வர்றவங்க சீக்கிரமா பார்த்துட்டு போகட்டும் அப்படிங்கறதுக்கு தான், அவங்க ஏசி போடல. இல்லனா ஏசி போட்டு இருப்பாங்க என்று சொன்னதும்

விஜயகுமார் அதுவும் சரிதான்.ஏசி காத்துல நிம்மதியா வர்றவங்க உட்காருவார்கள். அப்படித்தானே என்று இருவரும் பேசி சிரித்துக் கொண்டார்கள் நல்ல ஐடியா என்று சிரித்தார்கள்.

தான் சந்திக்க வந்த நபர் ஒரு மணி நேரம் ஆகியும் வரவில்லை என்ற வருத்தம் அவர்களுக்கு கூடியது. வியர்வையும் கூடியது .

அந்த அலுவலகத்திற்குள் அங்குமிங்கு ஆட்கள் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள், தவிர யாரும் இவர்கள் இரண்டு பேரும் வியர்வையில் முத்துக்குளித்துக் கொண்டிருப்பதை கேட்கவே இல்லை .

விஜயகுமார் தன் கையில் இருந்த கர்ச்சிப்பை எடுத்து வீசிக்கொண்டே இருந்தான்.

அப்போது இவர்கள் அமர்ந்திருக்கும் வரவேற்பறைக்கு பக்கத்தில் இருந்து அறையில் இருந்து ஒரு பெண்மணி வெளியே வந்தார்.

நீங்க யாரை சந்திக்கணும் ?என்று விஜயகுமாரிடம் கேட்டபோது ,விஜயகுமார் விஷயத்தை சொன்னான்.

அவர் இன்னும் லேட் ஆகும். நீங்க சாப்டீங்களா என்று கேட்டார்.

சாப்பிட்டோம் என்றதும்

சாப்பிடலன்னா இரண்டாவது மாடியில் சாப்பாடு இருக்கு . நீங்க போய் சாப்பிடலாம் என்று சொன்னார் அந்தப் பெண்மணி.

இல்ல வேண்டாம் என்று இருவரும் சொன்னார்கள் .

அப்போது அவர்கள் சந்திக்க இருக்கும் நபர் வருவதற்கு ரொம்பவே காலதாமதமாக ஆனது.

பக்கத்து அறையில் இருந்த அந்த பெண் எப்போதும் சாத்தியிருக்கும் அந்த கண்ணாடிக் கதவை திறந்து வைத்தார்.

அதுவரையில் பசிக்கு அழும் குழந்தை, தன் தாயின் மார்போடு அணைக்கும் போது, எவ்வளவு சந்தோஷமாக தாவிக்குதித்து பால் குடிக்குமாே? அதுபோல வியர்வை வழிந்து கொண்டிருந்த இருவர் மேனியிலும் ஜில்லென்ற அந்த குளிர் காற்று பட்டதும் இதமாக இருந்தது இருவருக்கும் .

ஒருவருக்கொருவர் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டனர் .நமக்கு வேர்க்கிறது. அந்த அம்மாவுக்கு தெரிஞ்சு இருக்க போல .அதுதான் அந்த கதவை திறந்து வச்சிருக்காங்க என்று விஜயகுமார் சொன்னது உண்மைதான்.

அந்த கதவைத் திறந்ததற்கு பின்னால்தான் கொஞ்ச நேரமாவது உட்கார முடியுது என்று இருவரும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள் .

அவர்கள் சந்திக்க வேண்டிய அந்த பெண்மணி சந்திக்க வேண்டியவர் ஒரு மணி நேரம் கால தாமதமாக வந்தார்.

விஜயகுமாரைக் கூப்பிட்டு பேசினார் .பேசியது என்னவோ 5 நிமிடங்கள் தான் .ஆனால் காத்திருந்தது ஒன்றை மணி நேரம்.

பேசி முடித்து பட்டென்று வெளியே வரும் போது அவர்களுக்காக திருந்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த கதவு இன்னும் திறந்து தான் இருந்தது.

மற்ற கதவுகள் எல்லாம் மூடப்பட்டிருந்தன. அந்தப பெண்மணி எதையோ எழுதிக் கொண்டிருந்தார் .

ஏசி போட்டுக் கொடுத்ததற்காக அந்த பெண்ணுக்கு நன்றி சொல்லலாம் என்று பார்த்தபோது அந்த பெண் அங்கு இல்லை .

சரி கிளம்பலாம் என்று இருவரும் முடிவு எடுத்து வெளியேறினார்கள்.

இவர்கள் அமர்ந்திருக்கும் போது எப்படி வியர்த்துக்காெட்டிக் கொண்டு இருந்ததோ? அதே இடத்தில் இன்னும் இரண்டு பேர் வேர்வையை துடைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அந்தப் பெண் திறந்து வைத்திருந்த கதவின் வழியாக ஏசி மெல்ல போய் அவர்களை தடவிக் கொண்டிருந்தது .

இதைப் பார்த்த இருவரும் சிரித்துக் கொண்டே அந்த அலுவலகத்தை விட்டு கீழே இறங்கினார்கள்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *