சிறுகதை

ஏக்கம் | ராஜா செல்லமுத்து

Spread the love

அஞ்சனாவுக்கு அம்மாவைப் பார்க்க வேண்டுமேன்று இருந்தது. எப்பாதும் அழுது கொண்டே இருந்தாள்.

‘‘அஞ்சனா ஏன்…? இப்பிடி அழுதிட்டே இருக்க..?’’ அப்பா கணேஷ் கேட்டதும்

‘‘அம்மா.. அம்மா..’’ என்று தேம்பித் தேம்பி அழுதாள் அஞ்சனா.

‘‘அதான் அம்மா டூட்டிக்கு போயிருக்கான்னு தெரியும்ல.. அப்பெறம் இப்பிடி அழுதிட்டு இருந்தா.. என்ன அர்த்தம் அஞ்சனா.. கீப் ஹொய்ட் அஞ்சனா..’’ அப்பா கொஞ்சம் அதட்டலாகவே சொன்னான்.

‘‘அம்மாவ.. பாத்து பத்து நாளைக்கு மேல ஆச்சுப்பா.. நான் எப்பவும் அம்மா கூடத் தானே தூங்குவேன்.. ஒனக்கு தெரியும்ல.. அப்டி இருக்கும் போது எப்பிடி என்னைய விட்டுட்டு போகலாம்.. ம்ம்..’’ என்றுமூச்சு விடாமல் அழுத கொண்டே இருந்தாள் அஞ்சனா.

எவ்வளவு சொல்லியும் அஞ்சனா தன் அழுகையை நிறுத்தவே இல்லை. பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்த கணேஷ்,

‘‘இப்ப.. நீ அழமா பேசாம இல்லன்னா.. ஒன்னைய நான் அடிப்பேன்..’’ என்று மேலும் கணேஷ் அதட்டினான் .

‘‘நீ.. என்னைய அடிச்சாலும் பரவாயில்ல.. எனக்கு அம்மாவைப் பாக்கணும்..’’ என்று மேலும் அடம்பிடித்தாள் அஞ்சனா.

‘‘ஐயோ.. ராமா.. இப்ப நான் என்ன செய்வேன் வீட்டுலயும் யாருமில்ல.. இந்த பொண்ணுக்கு எப்பிடி நான் சமாதானம் சொல்லுவேன்..’’ என்று கணேஷ் அழாத குறையாக அஞ்சனாவிடம் பேசினான். அப்பவும் அஞ்சனா தன் அழுகையை நிறுத்திய பாடில்லை.

‘‘சரி.. நீ அம்மா கூடத்தானே பேசணும்..?’’ என்ற கணேஷ் தன் மொபைலை எடுத்து மனைவி கீதாவிற்கு போன் செய்தான்.

டிரிங்..டிரிங்… கடைசி ரிங்கில் போனை எடுத்த கீதா

‘‘ஹலோ.. இப்ப நான் ஒர்க்ல இருக்கேன். அப்புறமா கூப்பிடவா..?’’ என்று ஒற்றை வார்த்தை சொல்லிவிட்டு பட்டென போனைக் கட் செய்தாள். அதுவரையில் போனில் கவனம் செலுத்தியிருந்த அஞ்சனா அம்மாவிடமிருந்து பட்டென பதில் வந்ததும் அடங்கிப் போயிருந்த அழுகையை மறுபடியும் ஆரம்பித்தாள்.

‘‘நான் என்ன பண்றது..? அஞ்சனா.. அம்மா ஒர்க்ல இருக்காங்களாம்டா.. அப்புறமா கூப்பிடுறேன்னு சொல்லிட்டா அழாதேடா ப்ளீஸ்..’’ என்று தன் மகளிடம் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தான் கணேஷ்.

‘‘அம்மா.. அம்மா..’’ என்று அழுது கொண்டே ஷோபாவில் முடங்கிக் கிடந்தாள். அவள் அப்படிச் சுருண்டு கிடந்தது பார்ப்பதற்கு என்னவோ போலிருந்தது கணேஷுக்கு

‘‘அம்மா.. அம்மா..’’ என்று முணங்கிவாறே கடைக் கண்களில் நீரொழுக அழுதபடியே கிடந்தாள் அஞ்சனா.

கொஞ்ச நேரத்திற்கெல்லாம் அப்படியே தூங்கிவிட்டாள். அஞ்சானாவின் அருகே போன கணேஷ் அவளின் முகம் பார்த்தான் . அம்மாவை பார்க்காத ஏக்கம் அவள் முகத்தில் விரவிக் கிடந்தது.

தன் இரண்டு கைகளையும் மடக்கி முகத்திற்கும் கழுத்திற்கும் வைத்தபடியே தன் சின்ன இமைகளை மூடிக்கிடந்தாள் அஞ்சனா. அவளின் அருகே அமர்ந்த கணேஷ் அவளின் தலையை வாஞ்சையோடு தடவினான். அவன் அஞ்சனாவின் தலையை வருடும் போது அவன் கண்களும் பணித்தன. அப்போது அவனின் செலி்போன் அலறியது. எதிர் திசையில் கீதா…..

‘‘ஹலோ சொல்லுங்க.. ஒர்க் இருந்தது அதான். நீங்க கூப்பிடும் போது என்னால பேச முடியல. இப்ப சொல்லுங்க அஞ்சனா எப்பிடியிருக்கா..? அம்மா.. அம்மான்னு.. அழுதிட்டு இருக்காளா..?’’ என்று கீதா கேட்டாள்.

‘‘ஆமா.. கீதா எப்பவும் ஒரே அழுகை. என்னால சமாதானப்படுத்தவே முடியல.. எப்பவும் உன்னைய பாக்கணும் ; ஒன் கிட்ட போகணும்னு சொல்லிட்டே இருக்கா.. நான் என்ன செய்ய முடியும். கூட இருக்க முடியும் ; சாப்பாடு குடுக்க முடியும்; அம்மா கிட்ட கூட்டிட்டு போன்னு சொன்னா..! நான் என்ன பண்ணமுடியும் கீதா.. இப்பக்கூட ஒரே அழுகை ஆர்ப்பாட்டம். ஒனக்கு போன் பண்ணும் போது பாத்திட்டே இருந்தவ நீ போன் எடுக்கலன்னு தெரிஞ்சும் அப்படியே அழுதிட்டே தூங்கிட்டா..’’ என்று கணேஷ் சொல்ல கீதாவிடமிருந்து விசும்பல் சத்தம் மட்டுமே வந்தது

‘‘கீதா.. கீதா..’’ என்று கணேஷ் கூப்பிட்டதும் அவள் பதில் ஏதம் சொல்லாமல் தேம்பிக்கொண்டே இருந்தாள்.

‘‘கீதா.. கீதா..’’ என்று மறுபடியும் கூப்பிட்டாள்.

‘‘ம்ம்..’’ என்று உதடு திறக்காமலே பதில் சொன்னாள் கீதா.

‘‘என்னம்மா.. நீயும் இப்பிடி குழந்தை மாதிரி அழுதிட்டு இருக்க..’’ என்று கணேஷ் சொல்லும் போதும் இருவரும் அழுது கொண்டே இருந்தனர். இரண்டு பக்கமும் எந்த வார்த்தைகளும் வெளியே வராமல் அழுகை மட்டுமே ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தது. நீண்ட நேரத்திற்குப்பிறகு கீதாவே பேசினாள்.

‘‘இன்னைக்கு ஈவினிங் வேணும்னா.. அஞ்னாவ கூப்பிட்டுட்டு வாங்க..’’ என்று கீதா சொன்னாள்.

‘‘ம்ம்..’’ என்று பதில் சொன்னான் கணேஷ்

அன்று மாலை அஞ்சனாவைக் கூட்டிக்கொண்டு கீதா இருக்கும் இடத்திற்குப்புறப்பட்டான் ஆயிரத்தெட்டு கெடுபிடிகள் விசாரணைகள் இத்தனையும் தாண்டி கீதா இருக்கும் ஹாஸ்பிட்டலை அடைந்தான். அது கொரோனா நோயாளிகள் அதிகம் உள்ள மருத்துவமனை ஆதலால் உள்ளே செல்வதற்கு நிறையக் கெடுபிடிகள் இருந்தன.

‘‘சார் யாரைப் பாக்கணும்..’’

‘‘கீதா நர்ஸ்..’’ என்றான் கணேஷ்.

‘‘உள்ள போங்க..’’ என்று காவலாளி ஒருமனதாய் கதவைத்திறந்து விட்டான். இரண்டு பேருமே முகக்கவசம் அணிந்திருந்தனர். மருத்துவமனையின் வாசல் வரை போனவர்கனை உள்ளே செல்ல அங்கிருப்பவர்கள் அனுமதிக்கவில்லை

‘‘சார்.. என்னோட ஒய்ப்.. இங்க தான் நர்ஸா ஒர்க் பண்ணிட்டு இருக்காங்க.. என்னோட பொண்ணு அம்மாவ பாக்கணும்னு அழுதிட்டே இருக்கா.. ப்ளீஸ் கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணுங்க..’’ என்று கணேஷ் கேட்டான்.

‘‘இல்ல.. சார்.. யாராயிருந்தாலும் உள்ள போக அனுமதியில்ல.. என்னைய கோவிக்காதீங்க.. இது தான் கவர்மெண்ட் ரூல்..’’ என்று காட்டமாகப் பதில் சொன்னார் காவலாளி.

‘‘சார்.. வேற வழியே இல்லையா..?’’ என்று கணேஷ் கேட்க உதடு பிதுக்கினார் காவலாளி.

முகக்கவசம் அணிந்திருந்த அஞ்சனாவின் கண்கள் அம்மாவைப் பார்க்க வேண்டுமென்ற ஏக்கத்தில் இருந்தது

‘‘அப்பா..’’ என்று முகக்கவசத்திற்குள்ளேயே உதடு திறந்தாள் அஞ்சனா. செய்வதறியாது திகைத்த கணேஷ் உடனே கீதாவிற்கு போன் செய்தான்.

‘‘ஏங்க.. என்னைய வெளிய விடமாட்டேங்கிறாங்க..’’ என்றாள் கீதா .

‘‘ஆமா.. என்னைய உள்ள விடமாட்டேன்கிறாங்க..’’என்று கணேஷ் சொல்ல

‘‘அஞ்சனா.. என்ன பண்றா..?’’

‘‘இந்தா.. என்கிட்டதான் இருக்கா..’’ என்று கணேஷ் சொன்னான்.

‘‘ஒண்ணு செய்ங்க.. நான் மாடிக்கு வாரேன் நீங்க கீழே இருந்து எனக்கு அஞ்சனாவ காட்டுங்க..’’ என்றாள் கீதா .

‘‘சரி..’’ என்றான் கணேஷ்

சிறிது நேரத்திற்கொல்லாம் மாடியிலிருந்து கைகாட்டினாள் கீதா.

‘‘அந்தா..பாரு அம்மா.. அஞ்சனா.. அங்க அம்மா நிக்கிறாங்க பாரு..’’ என்று கீதா இருக்கும் இடத்தைக் காட்ட முகக்கவசம் அணிந்த கீதா அங்கிருந்து கைகாட்டினாள்.

‘‘அம்மா.. நீ.. எப்ப வீட்டுக்கு வருவ..?’’ என்று செல்போனில் அஞ்சான கேட்க

‘‘அம்மா.. வர இன்னும் ஒரு மாசம் ஆகும் அஞ்சனா.. இங்க நோயாளிகள் கூட பதினாலு நாள் இருக்கணும்; அதுக்கப்பறம் நான் தனியா பதினாலு நாள். இப்பிடி அம்மா வீட்டுக்கு வர ஒரு மாசம் ஆகும். அதனால.. அப்பா கூட சண்ட போடாம சாப்பிட்டுட்டு வீட்டுலயே இருக்கணும். சரியாடா கண்ணு..’’ என்று அம்மா செல்போனில் பேசினாள்.

‘‘ம்ம்.. சரிம்மா..’’ என்று அஞ்சனா சொன்னாள்.

‘‘சரி வீட்டுக்கு போங்க.’’ என்று மாடியிலிருந்து முகக்கவசத்தோடு கைகாட்டினாள் கீதா.

பதிலுக்கு அஞ்சனாவும் கைகாட்டிக்கொண்டே மருத்துவமனை வளாகத்தை விட்டு வெளியேறினர். அஞ்சனாவின் மனதிற்குள் அம்மாவைப்பற்றிய ஏக்கங்கள் வேரூன்றி இருந்தன.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *