சிறுகதை

என் சமையலறை தெய்வம் | சின்னஞ்சிறுகோபு

Spread the love

“என்ன எப்ப பார்த்தாலும் காலேஜ் பொண்ணு மாதிரி போனைத் தோண்டிக்கிட்டே இருக்கிங்க. நான் வருஷத்தின் 384 நாளும் சமையலறையிலேயே கிடந்து வேக வேண்டியிருக்கிறது. இந்த காலை நேரத்தில் ஒரு காபியையாவது நீங்க போடக்கூடாதா?” என்று என் மனைவி சத்தம்போட, நான் போனை கீழே வைத்துவிட்டு, ‘ஒரு வருஷத்துக்கு 365 நாள்தானே’ என்று சந்தேகப்பட்டுக் கொண்டே, “காபி போடுவது என்ன பெரிய வேலை?” என்றேன்.

இந்த லாக்டௌனில் சதா நேரமும் வீட்டிலேயே இருந்து மனைவியிடம் மதிப்பு ரொம்பதான் குறைந்து விட்டது!

“காபி போடுவது பெரிய வேலை இல்லையா? அப்ப வந்து இன்னைக்கு காபியை நீங்க போடுங்க!” என்றாள் என் மனைவி.

எனக்கு ‘திக்’கென்றது! ‘நானா? காபியா? நான் ரொம்ப செல்லமாக வளர்ந்தவன். எங்கம்மா என்னை சமையலறை உள்ளேயே விட்டதில்லை! ஐயோ, எனக்கு வெந்நீர் கூட போட்டு பழக்கமில்லையே!’

“என்ன முழிச்சுக்கிட்டு நிக்கிறிங்க? நேற்று இரவு சுட்டுப்போட, சுட்டுப்போட நாலு தோசை தின்னிங்களே, இப்ப வந்து காபி போடுகிற வேலையை பாருங்க!” என்று அதிகாரமாக என் மனைவி குரல் கொடுக்க, ‘அப்ப தினந்தோறும் தோசையை எண்ணிக்கொண்டேதான் சுட்டுப்போடுகிறாள் போலிருக்கு’ என்று நினைத்தபடி சமையலறையை எட்டிப் பார்த்தேன்!

‘சரி, ஆவது ஆகட்டும், ஒரு சாதாரண காபிதானே, இதில் என்ன கஷ்டம்? போட்டுதான் பார்த்து விடுவோமே’ என்று நான் ஒரு தவறான முடிவுக்கு வந்தேன்!

உடனே, என் மனைவி எழுந்துச் சென்று கூடத்திலிருந்த ஒரு பிளாஸ்டிக் நாற்காலியை எடுத்து வந்து, சமையலறையின் கதவுக்கு அருகே போட்டுக்கொண்டு உட்கார்ந்தாள்.

எனக்கு லேசாக உடல் நடுங்குவது போலிருந்தது. “எதுக்கு இங்கே வந்து உட்கார்ந்திருக்கே? ஹாலில் போய் டிவி பார்! நான் காபியை போட்டு எடுத்து வருகிறேன்!” என்று குழைந்தேன்!

“எதுக்கு? நீங்க எப்படி காபி போடுறிங்க என்று நான் பார்க்க வேண்டாமா?” என்றபடி சிசிடிவி கேமிரா போல என் நடவடிக்கைகளையெல்லாம் உற்று கவனிக்க ஆரம்பித்தாள்!

‘இப்படி அம்பகரத்தூர் காளி மாதிரி உட்கார்ந்துக்கொண்டு உற்று உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால், எப்படி காபி போட முடியும்?’ ‘நான் காபி போடலை!’ யென்று ஏற்றுக்கொண்ட சபதத்திலிருந்து விலகி விடலாமாயென்று நினைக்கும்போதே, என்னிடம் மிக கொஞ்சமாக மீதியிருந்த தன்மானம், ‘ஒரு காபிதானே, இதில் என்ன கஷ்டம்?’ என்றது.

சரியென்று கியாஸ் அடுப்பை பற்ற வைக்க தீப்பெட்டியை தேடினேன்!

“என்ன தேடுறிங்க? ” என்று கொஞ்சம் அதட்டல் போல அம்மணியின் குரல்!

“தீப்பெட்டி….தீப்பெட்டி ….” என்றேன்.

“எதுக்கு தீப்பெட்டி? விளக்கா ஏற்றப்போறிங்க? அதான் பக்கத்திலேயே லைட்டர் இருக்குள்ளே!”

‘ஓஹோ….ஆமாம்லே…’ என்று நினைத்தபடி கியாஸ் அடுப்பின் குமிழைத் திருகி விட்டு லைட்டரை அடித்தேன், அடித்தேன், அடித்துக்கொண்டேயிருந்தேன்! நாலைந்து தடவை ‘டப்…டப்..’பென்று அடித்து விட்டேன். சிறு சிறு பொறி வருவது மட்டும் தெரிந்தது. அடுப்பு மட்டும் பற்றவில்லை!

திரும்பி என் மனைவியைப் பார்த்தால், அந்த பிசாசு என்னையே குறுகுறுவென்று உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது!

“கீழே சிலிண்டரில் கியாஸ் மூடியிருக்கு என்று கூட தெரியாதா? எவ்வளவு வயசானாலும் இந்த மக்குத்தனம் மட்டும் உங்களிடமிருந்து போகாதா?” யென்று ஒரு கர்ஜனை!

அருகிலிருந்த டம்ளரையெடுத்து மூஞ்சியிலேயே அடிக்க வேண்டும் போல கோபம் கோபமாக வந்தது. அடுத்த வினாடியே அதுக்கெல்லாம் ரொம்ப துணிச்சல் வேண்டும் என்பதும் புரிந்தது!

பால் காய்ச்சும் பாத்திரத்தில் தண்ணீரைப் போட்டுவிட்டு, காபி பொடி டப்பாவை எடுத்து காபி பில்டரில் இரண்டு ஸ்பூன் காபி பொடியை போட்டுவிட்டு, மனைவியின் முகத்தைப் பார்த்தால் அதில் ஒரு கேலியான இளக்காரம்தான் தெரிந்தது.

இன்னும் ஒரு டீஸ்பூன் காபி பொடியை போட்டேன். அதில் எத்தனை ஸ்பூன் காபி பொடி போடவேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. தயங்கியபடி இன்னும் ஒரு ஸ்பூன் காபி பொடியை எடுத்தேன். “அரை கிலோ காபி பொடியையும் ஒரே நாளில் கொட்டி தீர்த்துவிட்டால், நாளைக்கு அப்புறம் என்ன குடிக்கிறது? ஒரு காபி கூட போட தெரியலை! இதிலே வீராப்பு வேறு!” என்று ஒரு கிண்டல்.

காபி பொடியை காபி பில்டரில் போட்டு லேசாக விரலால் அழுத்திவிட்டு, பால் பாத்திரத்தைப் பார்த்தால் அதில் தண்ணீர் நன்றாக கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. பெரிய குறடையெடுத்து பிடித்து, வெந்நீரை ஒரு டம்ளரில் ஊற்றினேன். அது தளபுளவென்ற சத்தத்துடன் நீராவியடிக்க என்னை பயமுறுத்தியது!

அப்போதுதான் பிரிஜ் லிருந்து பாலை எடுத்து வெளியே வைக்கவில்லையென்பது என் நினைவுக்கு வந்தது. எரிகிற அடுப்பில் வெறும் பாத்திரத்தை வைத்தால் அது பழுத்துவிடும்! எனக்கு தடுமாற்றம் அதிகமாகியது. அடுப்பை அணைத்து விட்டு பிரிஜ்ஜை திறந்தால், அதில் ஒரு வாரத்துக்கு முந்திய வத்தல் குழம்பிலிருந்து முந்தா நாள் வெங்காய சட்னிவரை ஏதேதோ இருந்தது!

வெள்ளையாக ஒரு பாத்திரத்தில் பால் இருப்பது தெரிந்தது. அதை கையில் எடுத்ததுமே, “அது தயிர்! கண்ணாடிப் போட்டுமா கண் தெரியலை? ” என்று என் மனைவியின் குரல் பாய்ந்து வந்தது!

உடனே நான் சுதாரித்துக்கொண்டு, பக்கத்திலிருந்த வேறு பாத்திரத்தை எடுத்தேன். நல்லவேளை அது பால்தான்!

ஒரு டம்ளர் பாலையெடுத்து பாத்திரத்தில் ஊற்றிவிட்டு என்னவளின் முகத்தைப் பார்த்தேன்!

“ஏன் உங்களுக்கு மட்டும்தான் காபி போட்டுக்க போறீங்களா? நான் தினந்தோறும் எனக்கு மட்டும்தான் காபி போட்டுக்கொண்டு, உங்களுக்கு கொடுக்காமல் குடிக்கிறேனா?” என்று ஒரு உறுமல்!

நான் வெறுத்துப்போய் இரண்டு டம்ளர் பாலை பாத்திரத்தில் ஊற்றி, அடுப்பில் வைத்து மீண்டும் பற்ற வைத்தேன்!

அப்போது திடீரென்று ஏதோ மியூசிக் சத்தம் சமையலறையில் கேட்டது! ‘ என்ன ஒரு சத்தமாக மியூசிக்! அதுவும் அருகிலேயே கேட்கிறது. மனைவியின் கையில் செல்போன் கூட இல்லையே!’ என்று திகைத்தேன்.

“என்ன ஆந்தை மாதிரி முழிக்கிறிங்க? பிரிஜ்ஜை திறந்தால் சரியாக சாத்த வேண்டாமா? சத்தம் போடுதில்லே!”

‘ஓ…. இது வேறு இப்படி சத்தம் போடுமா?’ என்று திகைத்தபடி பிரிஜின் கதவை ஓங்கி சாத்தினேன்!

“பாத்து…..பாத்து…. சாஞ்சு விழுந்துடப்போவுது” என்று அதற்கும் ஒரு விமர்சனம்!

அப்போதுதான் காபி பில்டரில் வெந்நீர் ஊற்ற மறந்தது ஞாபகத்திற்கு வந்தது! ‘இப்படி பூதம் மாதிரி வந்து எதுக்கே உட்கார்ந்துக்கிட்டா எப்படி வேலை ஓடும்?’ என்று நினைத்தபடி, அந்த வெந்நீர் டம்ளரைத் தொட்டால் அது சுரீரென்று சுட்டது!

‘சனியனே’ என்று மனதிற்குள் அந்த டம்ளரைத் திட்டிக்கொண்டே, அதான் மனைவியை திட்ட முடியாதே, குறடைப் பிடித்துக்கொண்டு ஜாக்கிரதையாக வெந்நீரை காபி பில்டரில் ஊற்றினேன்!

அப்போது “அடுப்பில் பால் சூடாகுதே, கரண்டியால் அதை திறாவி விட வேண்டாமா?” என்று என் மனைவியிடமிருந்து ஒரு கேள்வி பறந்து வந்தது.

நான் கரண்டியை தேடி எடுப்பதற்குள் எனது செல்போன் ஒலித்தது.

‘இந்த நேரத்தில் யாரு கூப்பிடுறது?’ என்று யோசனையுடன் ஓடோடி சென்று போனை கையில் எடுத்தால், அதில் எனக்கு ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.

“நான்தான் முதலமைச்சர் பழனிசாமி பேசுகிறேன்…” என்று நமது தமிழக முதலமைச்சர்தான் பேசினார். குரல்தான் நன்றாக தெரியுதே!

அதற்குள் அடுப்பில் பால் பொங்கியெழும் ‘உஷ்…’ என்ற சத்தம் கேட்டு, “ஐயோ..” என்று போனை மேஜையிலேயே போட்டுவிட்டு, உஷாராகி ஓடோடி வந்து அடுப்பை அணைத்தேன்! என் நல்ல நேரம், பால் பாத்திரத்திலிருந்து கீழே வழியவில்லை! அதற்குள் அணைத்து விட்டேன்!

“போனில் யாரு?” என் மனைவியிடமிருந்து சந்தேகமாக ஒரு கேள்வி. தனது நாத்தனராக இருக்குமோ என்று அவளுக்கு சந்தேகம்!

“முதலமைச்சர் பழனிசாமி…” என்றேன் சற்று குழப்பமாக!

” ஓ…அவரா… கொரோனா விழிப்புணர்விற்காக பேசுறார். நேற்று என் போனில் பேசினார்!” என்று என் மனைவி சொன்னபிறகுதான் எனக்கு விஷயமே புரிந்தது.

அதற்குள் முதலமைச்சர் பழனிசாமி என் போனில் பேசி முடித்திருந்தார்!

சரி, காபியை கலந்து முதலில் மனைவிக்கு ஒரு டம்ளர் கொடுத்துவிட்டு, அடுத்து நாமும் ஒரு டம்ளர் குடிக்கலாம் என்று நினைத்தபடி சர்க்கரை டப்பாவை தாவியெடுத்தேன்!

பின்னாலிருந்து “அது ரவா!” என்று மனைவியின் எச்சரிக்கை குரல் கேட்கவே, சுதாரித்துக் கொண்டு, கொஞ்சம் தள்ளியிருந்த சர்க்கரை டப்பாவை எடுத்தேன்!

‘அப்பப்பா… ஒரு காபி போடுவதில் இவ்வளவு தொல்லையா’ என்று மனம் நொந்தபடி காபியை கலந்து பவ்வியமாக என் மனைவி முன் நீட்டினேன். என்னை ஏற இறங்கப் பார்த்துக்கொண்டே காபியை வாங்கி, இரண்டு ஆற்று ஆற்றிவிட்டு, காபியை ஒரு முனறு குடித்துவிட்டு, ” என்ன காபி போட்டிருக்கிங்க? பானகம் மாதிரி இனிக்குது!” என்று காபியை திரும்பவும் என் முன்னேயே நீட்டினாள் என் மனைவி. அப்போதுதான் ‘நாலு ஸ்பூன் சர்க்கரையையும் ஒரே டம்ளரில் போட்டுத் தொலைத்திருக்கிறேன்’ என்பது எனக்கு புரிந்தது.

அப்புறமென்ன எனக்கு வைத்திருந்த காபியில் கொஞ்சம் சர்க்கரையை போட்டு என் மனைவிக்கு கலந்துக் கொடுத்துவிட்டு, அந்த பானகத்தை நானே குடித்து தொலைத்தேன்!

‘இரண்டு பேருக்கு காபி போடுவதிலயே இவ்வளவு பிரச்சனையா’ யென்று திகைத்து நின்றபோதுதான், “அப்பாடா…ஒருவழியாக காபி போட கத்துக்கிட்டிங்க! அடுத்து இன்னைக்கு மதிய சமையலையும் நீங்கதான் சமைக்கப் போறிங்க! என்ன சாம்பார், என்ன கறி வைக்கப் போறிங்க? போய் குளித்துவிட்டு ரெடியாகுங்க!” என்று அடுத்த உத்தரவைப் போட்டாள் என் மனைவி.

எனக்கு தலையை சுற்றுவது போலிருந்தது. அருகிலிருந்த பிரிஜ்ஜை கெட்டியாக பிடித்துக் கொண்டேன்!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *