சிறுகதை

எங்கே நிம்மதி?-காசாங்காடு வீ காசிநாதன்

1800 ஆம் ஆண்டு தொடக்கம்…

இளம்பரிதி இங்கே வாங்க.. ஒரு பெரிய ஆட்டைபிடித்து விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்யுங்க.. வெகுதொலைவில் இருந்து எனது நண்பர்கள் இங்கு வருகிறார்கள் என ரஹீம் கூறினார்.

இளம்பரிதி அவ்வாறே ஆட்டினைக் கொன்று தோலை உறித்து, சுத்தம் செய்து, சமைத்து விருந்து வைத்தார்..

விருந்தினர்கள் விருந்துண்டு பின் தேனீர் அருந்தினர்.

அவர்கள் அவ்வாறு கம்பள விரிப்புகளில் அமர்ந்து அளவளாவிக் கொண்டிருந்த போது, தனது வேலைகளை எல்லாம் முடித்து விட்டு இளம்பரிதி அவ்வழியே போனார்.

இளம்பரிதி போவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரஹீம் தனது உறவினர்களிடம் அவரைக் காட்டிச் சொன்னார்:

“இப்போது போன வயசானவரைக் கவனித்தீர்களா?”

“ஆமாம். அப்படி என்ன அவரிடத்தில் சொல்லிக் கொள்கிற மாதிரி இருக்கு?” என ஒருவிருந்தினர் கேட்டார்.

“அது என்னன்னா..

அவர்தான் ஒரு காலத்தில் நம்மில் மிகப்பெரிய பணக்காரராக இருந்தவர். அவர் பெயர் தான் இளம்பரிதி. நீங்க கூடக் கேள்விப் பட்டிருப்பீங்களே!” ரஹீம் சொன்னார்.

” நான் கூடக் கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன்,” ஒரு விருந்தினர் சொன்னார் “ஆனால் நான் அவரை இதற்குமுன் பார்த்ததில்லை, இருந்தாலும் அவரது புகழ் எட்டுத்திக்கும் பரவி இருக்குதே.”

ஜோகூர்பாருவை பூர்வீகமாகக் கொண்ட இளம்பரிதி அங்கு வசித்து வருகிறார். அவரது தந்தை அவருக்கு ஒரு நல்ல பெண்ணை மணமுடித்துக் கொடுத்த ஓர் ஆண்டுக்குப் பின்னர் மறைந்து போனார், சொல்லிக் கொள்ளும்படி எந்த ஒரு சொத்தினையும் விட்டுச் செல்லவில்லை.

இளம்பரிதி அப்போது இரண்டு காய்கறி தோட்டம் நான்கு மாடுகளையும் சில ஆடுகளையும் வைத்திருந்தார்.

அவர் நல்ல நிர்வாகி விரைவில் தனது சொத்து பத்தினை அதிகரித்துக் கொண்டார்.

சிங்கப்பூர் அவரது காய்கறி மற்றும் இறைச்சிக்கு வியாபார இடமாக இருந்தது.

அவரும் அவரது மனைவியும் விடியலிலிருந்து இரவுவரை கடுமையாக உழைத்தார்கள்.

அவரது சொத்து ஆண்டுக்கு ஆண்டு வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது.

இவ்வாறு வாழ்ந்ததால், இளம்பரிதி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சொத்தினைப் பெருக்கிக் கொண்டார்.

அவரது முப்பத்தி ஐந்தாவது வயதில் அவரிடம் 30 ஏக்கர் காய்கறித் தோட்டமும் , 300 ஆடுகளும் 50 கறவை மாடுகளும் இருந்தன.

ஆண் வேலைக்காரர்கள் கால்நடை மந்தைகளை மேய்த்தனர்,

பெண் வேலைக்காரர்கள் காய்கறித் தோட்டத்தில் வேலை செய்தனர். அப்போது இளம்பரிதி அபரிமிதமான செல்வத்தைக் கொண்டிருந்தார்.

அவனது மாகாணத்தில் உள்ள அனைவரும் அவரைப்பற்றி சொன்னார்கள், “இளம்பரிதி ஓர் அதிர்ஷ்டக்காரர்.. தேவைக்கும் அதிகமாக அவர் எல்லாம் வைத்துள்ளார், இந்த உலகமே அவனுக்கு சொர்க்கமாக இருக்கிறது.”

இளம்பரிதியைக் கேள்விப்பட்ட செல்வந்தர்களெல்லாம் அவனிடம் நட்புக்கொள்ள முற்பட்டனர்.

தூரம் தொலைவிலிருந்து எல்லாம் அவனைக் காண பலர் வந்தனர்.

அனைவரையும் இன்முகத்துடன் வரவேற்றார், அனைவருக்கும் அருந்தவும் உண்ணவும் கொடுத்து மகிழ்ந்தார்.

எப்போது விருந்தினர்கள் வந்தாலும் ஒரு கிடா வெட்டப்பட்டது,

சிலநேரங்களில் விருந்தினர் எண்ணிக்கை அதிகமானால் இரண்டு கிடா வெட்டப்பட்டது.

இளம்பரிதிக்கு மூன்று குழந்தைகள்: இரண்டு மகன்கள் ஒரு மகள்; அவர்களுக்கு எல்லாம் திருமணம் செய்து வைத்தார்.

அவர் ஏழ்மையாக இருந்த போது அவர் மகன் அவனுடன் பாடுபட்டார். கால் நடை மந்தைகளை அவர் மகன் மேய்த்தார்.

இளம்பரிதியயிடம் செல்வம் பெருகிய போது அவனது மகன்கள் கெட்டுப்போனார்கள்.

ஒரு மகன் குடிகாரன் ஆகி. தெருச்சண்டையில் பலியானார்.

இளையவர் தற்பெருமை கொண்ட பெண்ணை மணந்ததால் தந்தை சொல்லை மதிக்காமற்போனார்.

அதன் பிறகு தந்தையும் மகனும் சேர்ந்து வாழவே முடியாமல் போனது.

அதனால் அவர்கள் பிரிந்து வாழ ஆரம்பித்தனர், இளம்பரிதி தன் மகனுக்கு ஒரு வீடும், காய்கறி தோட்டத்தில் ஒரு பகுதியையும் சில

கால்நடைகளையும் கொடுத்தார்; மகளுக்கும் அவ்வாறே சொத்தும் கொடுத்தார்.

இதனால் அவனது செல்வம் குறைந்து போனது. இதன் பிறகு

கால்நடைகளுக்குத் திடீரென நோய் கண்டது. அதனால் பல கால்நடைகள் பலியாயின. அதன் பின்னர் வந்த வெள்ளாமை பொய்த்துப் போனது.

அடுத்து வந்த கால்நடைகளைத் தாக்கும் நோயினால் பல கால்நடைகள் இறந்து போயின. இவ்வாறாக இளம்பரிதியின் சொத்துக்கள் சேதமுற்றன.

அவனது வலிமையைப் போலவே அவனது செல்வமும் மெலிய ஆரம்பித்தது.

அவர் எழுபது வயதினை அடைந்த போது அவர் செலவுகளுக்காக துணிமணிகளை எல்லாம் விற்க ஆரம்பித்தார்.

அவர் முடிவாக அனைத்து உடைமைகளையும் இழந்து தனது அனைத்துக் கால் நடைகளையும் விற்று வறுமையை நேருக்கு நேராக எதிர்கொண்டார்.

எப்படி இதெல்லாம் நடந்தது என்று அவர் அறியும் முன், அவர் அனைத்தையும் இழந்திருந்தார், தள்ளாத வயதில் அவரும் அவர் மனைவியும் கூலி வேலைக்குச் செல்ல நேர்ந்தது.

அணிந்து கொண்டிருந்த உடை, ஒரு மேலாடை, ஒரு கோப்பை, வயதாகிப் போன அவனது மனைவி செல்லம்மாள் ஆகிவற்றைத் தவிர இளம்பரிதியிடம் இப்போது ஒன்றுமில்லை.

அவரை விட்டுப் பிரிந்து போன மகன் தூரதேசம் ஒன்றிற்குச் சென்று விட்டார்.

அவனது மகளும் இறந்து விட்டாள், அதனால் கிழட்டுத் தம்பதியினரைப் பார்த்துக் கொள்ள ஒருவரும் இல்லாமல் போனது.

பக்கத்து வீட்டுக் காரர் ரஹீம் இவர்களைப் பார்த்து இரக்கம் கொண்டார்.

ரஹீம் பெரிய பணக்காரனோ ஏழையோ அல்ல, ஆனால் வசதியாக வாழ்ந்து வந்தார், அதோடல்லாமல் அவர் நல்ல மனிதரும் கூட.

இளம்பரிதியின் விருந்தோம்பலை நன்கு அறிந்தவர், அவர் மீது அன்பு கொண்டு சொன்னார்: ” இளம்பரிதி.. வா! ..வந்து எங்களுடன் தங்கிக்கொள், உன்னையும் உன் மனைவியையும் வரவேற்கிறோம்

கோடையில் எனது பூசணித்தோட்டத்தில் உன்னால் முடிந்த மட்டும் வேலை செய், குளிர் காலத்தில் எனது கால் நடைகளுக்குத் தீவனம் போட்டுப் பார்த்துக்கொள்.

அதே நேரம் உன் மனைவி பால் கறந்து கடைந்து வெண்ணெய் எடுக்கட்டும். நான் உங்கள் இருவருக்கும் உண்ண உணவும் உடுத்த உடையும் இருக்க இடமும் தருகிறேன்.”

இளம்பரிதி தனது பக்கத்து வீட்டுக்காரனுக்கு நன்றி சொன்னார். ரஹீம் தோட்டத்தில் கூலிக்கு இளம்பரிதியும் அவர் மனைவியும் சேர்ந்தார்கள்.

முதலில் அவர்களுக்கு அது கடினமாக இருந்தது. ஆனால் அதற்குப் பழகிப் போனார்கள், தங்களது அனைத்து வலிமையையும் கொடுத்து உழைத்தார்கள்.

முதலாளியாக இருந்தவர்களை வேலைக்காரர்களாக கொண்டிருப்பது ரஹீம்வுக்கு வசதியாக இருந்தது,.

அவர்கள் முன்னாள் முதலாளிகள், அவர்கள் சோம்பேறிகள் அல்லர், பிறரைத் திறமையாக வேலை வாங்கியும் இருந்தனர், ஆனாலும் எல்லாவேலைகளையும் இப்போது தாங்களாகவே செய்தார்கள்.

இருந்தாலும் எவ்வளவு உயர்ந்த நிலையில் இருந்தவர்கள், இப்போது இவ்வளவு கீழ் நிலைக்கு வந்து வேலை செய்கிறார்களே என்று ரஹீம் வருத்தப் படவே செய்தார்.

“ஆமாம், ஆனால் இப்பொழுது அவர் கிட்ட ஒன்னும் மிச்சமில்லை, ” ரஹீம் சொன்னார், “இப்போ அவர் என்னிடம் கூலிக்கு இருக்கிறார்..

அவர் மனைவியும் கூட இங்கே தான் வேலைக்கு இருக்கிறார்..

அவர் கறவை வேலைகளைப் பார்த்துக் கொள்கிறார்.”

விருந்தினர்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர். சிலர் உச்சுக் கொட்டினார்கள், தலையைச் சிலிப்பிக் கொண்டார்கள்.

“விதி சக்கரம் போல சுழலுது பாருங்க.

ஒருத்தரை அது உயர்த்துது..

இன்னொருத்தரை அது தாழ்த்துது! அந்தப் பெரியவர் இழந்ததற்கெல்லாம் வருத்தப் படுகிறாரா?”

“யாரால் சொல்ல முடியும். அமைதியாக வாழ்கிறார், நல்லாவும் வேலை செய்கிறார்”

” நான் அவர்கிட்ட பேசிப் பார்க்கட்டுமா?” விருந்தினரில் ஒருவர் கேட்டார், “அவரது வாழ்க்கையைப் பற்றி அவரிடம் கேட்க வேண்டும்.”

“தாராளமா” முதலாளி சொன்னார்… இளம்பரிதியைக் கூப்பிட்டார்.

“தாத்தா வாங்க! எங்களோடு சேர்ந்து கொஞ்சம் சர்பத் சாப்பிடுங்க, உங்க மனைவியையும் இங்கே கூப்பிடுங்க!”

இளம்பரிதி மனைவியுடன் அங்கே வந்தார்; விருந்தினர்களுக்கும் முதலாளிக்கும் வணக்கம் செய்தார்.

பிறகு கதவருகே அமர்ந்தார், அவனது மனைவி அவனிற்கும் பின்னே சென்று திரைக்குப் பின்னிருந்த முதலாளியம்மாவின் அருகில் அமர்ந்தாள்.

இளம்பரிதிக்கு அருந்துவதற்குக் கொடுத்தார்கள்; அவர் பதிலுக்கு அனைவரையும் வாழ்த்திவிட்டு, சிறிது அருந்திவிட்டு, கோப்பையை கீழே வைத்தார்.

” நல்லது அய்யா,” இளம்பரிதியிடம் பேச விரும்பிய விருந்தினர் அவரிடத்தில் சொன்னார், “உங்களை இந்த மாதிரி நிலைமையில பார்க்கிறதுக்கு வருத்தமாக இருக்கு.

இப்போதைய வறுமையில உங்க பழைய செல்வத்த நினைச்சுப் பார்க்கும் போது வருத்தமா இல்லையா?”

இளம்பரிதி புன்னகைத்தவாறு சொன்னார்: ” நான் உங்க கிட்டே மகிழ்ச்சி எது? துன்பம் எதுன்னு? சொன்னா நீங்க நம்ப மாட்டீங்க!!

என்னை விட.. என்மனைவி கிட்டேயே கேளுங்க… அவள் பெண், அவளது மனதில் என்ன படுகிறதோ அதுதான் வார்த்தையில வரும்.

அவளே அத்தனை உண்மைகளையும் சொல்லுவாள்.”

விருந்தினர்கள் திரையை நோக்கித் திரும்பினர்.

“சொல்லுங்கம்மா,” அவர்கள் ஆர்வமாகக் கேட்டனர்..

” எப்படி நீங்க உங்க பழைய மகிழ்ச்சியையும் இப்போதைய துன்பத்தையும் ஏற்றுக் கொள்கிறீர்கள்?”

திரைக்குப் பின்னிருந்து செல்லம்மாள் பதிலளித்தாள்:

” நான் என்ன இதைப்பற்றி நினைக்கிறேன்னு சொன்னால், நானும் என்னுடைய கணவரும் ஐம்பது ஆண்டுகாலமா மகிழ்ச்சியைத் தேடிகிட்டு இருந்தோம்! ஆனால் கண்டு பிடிக்கமுடியவில்லை!!.

அது இப்போதுதான் இந்த இரண்டு ஆண்டுகளாகத்தான் பார்க்கிறோம். எங்களுக்குன்னு எதுவும் இல்லாதபோது, வறுமையில கூலியா வேலை செய்யுறபோது, மகிழ்ச்சியைக் கண்டோம்.

அப்புறம் நாங்க இப்போ இருக்கிற நிலைமையை விட வேறுஒன்றை விரும்பலை.”

விருந்தினர்களும் முதலாளியும் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்;

கிழவியின் முகத்தைப் பார்க்கவேண்டி முதலாளி எழுந்து திரையைக் கூட விலக்கிப் பார்த்தார்.

அங்கே அவள் அமைதியாக இருந்தாள், கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு புன்னகை புரிந்தவாறே தன் கணவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவனும் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். கிழவி தொடர்ந்தாள்:

“நான் சொல்வதெல்லாம் உண்மை…

சமாளிப்பதற்காகச் சொல்லவில்லை. அரை நூற்றாண்டுகளாக நாங்கள் மகிழ்ச்சியைத் தேடினோம்.

நாங்கள் செல்வந்தர்களாக இருந்த போது அதைக் காண முடியவில்லை. எங்களுக்குன்னு இப்போ ஒன்னுமில்லை.

கூலிவேலையைச் செய்யுறோம்.

இப்போதான் நாங்க மகிழ்ச்சியா இருக்கிறதா உணர்கிறோம்.

இதை விட பெரிசா வேறென்ன வேணும்?”

“ஆனால் எதை வச்சு நீங்க அப்படிச் சொல்றீங்க?” விருந்தினர் கேட்டார்.

“ஏன்னா, ” அவள் தொடர்ந்து பேசினாள்,

” நாங்க செல்வந்தர்களா இருந்த போது எங்களுக்குன்னு நிறையப் பொறுப்புக்கள் இருந்துச்சு,

நாங்க ஒருத்தருக்கொருத்தர் பேசுறதுக்குக்கூட நேரமில்லாமல் இருந்துச்சு..

கடவுளைத் தொழக்கூட நேரமில்லை.

“அப்போ நிறைய விருந்தினர்கள் வருவார்கள், என்ன மாதிரி உணவை அவர்களுக்குச் சமைத்துப் போடுவதுன்னு கவலையா இருக்கும்…

என்ன பரிசு அவங்களுக்குக் கொடுக்கிறதுன்னு சிந்திப்போம்…

நம்மைத் தரக்குறைவா அவங்க பேசவோ நினைக்கவோ கூடாதுங்கிறதுக்காக நிறையக் கவலைப் படுவோம்…

வேலைக்கார்ர்களிடம் நிறைய வேலை வாங்கினோம். அது ஒருவகையில் பாவம்..

அப்புறம் நாங்க எப்போதுமே அச்சத்தின் பிடியிலேயே இருப்போம், எதாவது கால்நடைக் குட்டியை ஓநாய் பிடிச்சிடுமோ?

காய்கறிகளைத் திருடர்கள் களவாடிப் போயிருவாங்களோ? எனப் பயந்துகிட்டே இருப்போம்.

நாங்க இரவு முழுக்கத் தூங்காமல் கவலையோடே கிடப்போம்.

ஒரு பிரச்சினை முடிஞ்சிதுன்னா இன்னொன்னு முளைச்சிக்கும். எப்படீன்னா பனிக்காலத்துக்கு தீவனம் சேகரிச்சு வச்சுக்கனும்.

இதைப்போல. அதைவிட நானும் என் வீட்டுக்காரரும் அடிக்கடி சண்டைப்போட்டுக்குவோம்.

பாவம் செஞ்சுகிட்ட மாதிரித்தானே.

ஒரு பிரச்சனையிலிருந்து இன்னொன்னு,

ஒரு பாவத்திலிருந்து இன்னொன்னு..

அப்புறம் எங்கே இருக்கு மகிழ்ச்சி?”

“சரி இப்ப எப்படி?”

“இப்போ நாங்க நிம்மதியாத் தூங்குறோம்..

விடிஞ்ச பிற்பாடுதான் எழுந்திருக்கிறோம்..

இரண்டு பேருமே அன்பாப் பேசிக்கிறோம்..

எங்களுக்குள்ளே சண்டை போட்டுக்க “ஒன்னுமே” இப்ப இல்லை.

எங்க முதலாளிக்கு நல்லா வேலை செய்யனும்கிறதைத் தவிர நாங்க கவலைப்பட ஒன்னுமே இல்லை.

“நாங்க வேலை முடிச்சிட்டு வந்தா.. சாப்பிடறதுக்கும் அருந்துகிறதுக்கும் ஏதாவது தயாரா இருக்கும்…

அப்புறம் நாங்க எங்களுக்குள் பேசிக்கொள்ள நிறைய நேரம் இருக்கு..

கடவுளைத் தொழ நிறைய நேரம் இருக்கு.

நாற்பது ஆண்டுகளாத் தேடிய மகிழ்ச்சி இப்போதான் கிடைச்சிருக்கு.”

விருந்தினர்கள் சிரித்தார்கள்.

ஆனால் இளம்பரிதி சொன்னார் :

“சிரிக்காதீர்கள் நன்பர்களே. இதை நாங்க சமாளிக்கிறதுக்காகச் சொல்லலை-

இது தான் வாழ்க்கையில் ஒளிந்துள்ள உண்மை…

ஆரம்பத்துல நாங்ககூட முட்டாள் தனமாத்தான் இருந்தோம்.

செல்வம் தொலைஞ்சதை நினைச்சு அழுதோம்;

ஆனால் கடவுள் எங்க கண்ணைத் திறக்க வைச்சு உண்மையைக் காட்டினார்

அதனாலதான் சொல்றோம்

இந்த வார்த்தைகளெல்லாம் சத்தியமானவை..

ஆறுதலுக்காகச் சொல்லலை..

“இது தான் அறிவுபூர்வமான பேச்சு. இளம்பரிதி சரியான உண்மையைத்தான் சொன்னார்.

இதையே தான் புனித நூலும் சொல்கிறது.” என முடித்தனர்.

இருவரும் சொல்வதையும மீறி அவர்களது ஆழ்மனதில் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத சோகம் உறைந்திருப்பதின் தாக்கம் முகங்களில் மேகங்களாகப் படர்ந்திருக்கிறது…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *