சிறுகதை

ஈரம் – ராஜா செல்லமுத்து

மகப்பேறு மருத்துவமனையில் எப்போதும் போல கூட்டம் கூடி நின்று கொண்டிருந்தது. ஆண் குழந்தை பிறந்தவர்கள் முகத்தில் ஒரு விதமான உற்சாகமும் பெண் குழந்தைகள் பிறந்து ஒரு கம்பத்தில் இன்னொரு விதமான உற்சாகமும் என்று அந்த மகப்பேறு மருத்துவமனை வளாகம் ஆனந்தத்தின் உச்சியில் எப்போதும் நின்று கொண்டே இருக்கும்.

பணக்காரன், ஏழை என்ற பாகுபாடு இல்லாமல் பிரசவ வலி எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதால் பெண்மை தாய்மை இரண்டையும் அந்த மருத்துவமனைக்கு வருபவர்கள் ஒருசேர ஆராதிப்பார்கள்.

சுகப்பிரசவம் சிசேரியன், அறுவை சிகிச்சை என்று உயிர்ப்போடு பிறக்கும் குழந்தைகளின் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாடும் மனிதர்கள் ஒருபக்கம். பிறந்த குழந்தை மரித்து விட்டது என்று அழும் கும்பல் ஒருபக்கம்.

அட இது என்ன பெரிய விஷயமா ஒரு வித போன இன்னொரு விர நல்லா இருக்கு ஏன் வருத்தப்படனும் என்று மரித்த ஆறுதல் சொல்வார்கள் சிலர்.

பூக்கடை, ஆம்புலன்ஸ், ஆட்டோ குழந்தைகளை பிறந்த குழந்தைகளுக்கு வைக்கப்பட்ட வெல்வெட் துணி என்று அந்த மகப்பேறு மருத்துவமனை முன்னால் அடுக்கி வைத்து விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

மகப்பேறு மருத்துவமனைக்கு உள்ளே இருக்கும் கோயிலில் கோவிலுக்கு மெழுகுவர்த்தி பூக்களை வாங்கி போட்டு சாமி கும்பிடும் கூட்டம்.

சாமி என் பிள்ளைக்கு தலைப்பிரசவம். ஒரு பொண்ணுக்கு உசுரு போயி உசுரு வர்ற விசயம். என் பொண்ண எப்படியாவது சுகப் பிரசவம் ஆக்கிரு என்று முறையீடு வைத்து விடுவார்கள் அந்த மருத்துவமனைக்கு வரும் தாய்மார்கள்.

இப்படி போய்க் கொண்டிருக்கும் ஒருநாள் செல்வம் ஒரு உறவினர் வீட்டுப் பெண்ணுக்கு பிரசவம் என்று மகப்பேறு மருத்துவமனைக்குச் சென்றிருந்தார்.

அங்கே குழந்தை பிறப்பதற்கு இன்னும் இரண்டு மூன்று மணி நேரங்கள் ஆகும் என்று கெடு கொடுத்து இருந்து கொடுத்திருந்தார்கள். அந்த மணி நேரத்தை எண்ணிக் கொண்டேன். வெளியில் அமர்ந்திருந்தான் செல்வம். உறவினர்கள் உள்ளே போவதும் வருவதுமாய் கால்களில் இறக்கை கட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள் அந்த உறவினர்கள்.

பெண்ணுக்கு தலை பிரசவம் என்பதால் அங்கு இருப்பவர்களுக்கு ஒரு விதமான பதற்றம் நிலவியது. இருந்தாலும் மருத்துவமனையில் சேர்த்திருப்பதால் எவ்வளவுதான் பிரச்சினைக்குரிய பிரசவமாக இருந்தாலும் எப்படியும் காப்பாற்றி விடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கை அந்த குடும்பத்தாருக்கு இருந்தது.

காரணம் மருத்துவர்களின் கையில் இருப்பதால் உயிருக்குப் பயம் இல்லை என்று அத்தனை பேரும் மருத்துவமனையில் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

அப்போது அந்த மருத்துவமனையில் இருந்து பழைய துணியில் ஒரு குழந்தையைப் போர்த்தி எடுத்துக்கொண்டு ஒரு தாய் வந்தாள். உடன் வயதான எலும்பும் தோலுமாக ஒரு தாய். வந்தவர்களைப் பார்த்ததுமே தெரிந்தது, அவர்கள் வறுமையின் பிடியில் சிக்கி இருக்கிறார்கள் என்று

செல்வம் அவர்களை உற்றுநோக்கினார். இருவரின் முகத்திலும் புன்னகை முகாமிட்டிருந்தது. ஆனால் வறுமை அதை விட அதிகமாக இருந்தது.

‘‘என்ன குழந்தை?’’ என்று கேட்டார் செல்வம்.

பெண் குழந்தை என்று அவ்வளவு சந்தோஷமாக பதில் சொன்னாள் அந்தப் பெண்மணி.

அவர்களின் வறுமையைக் கருத்தில் கொண்ட செல்வம் அவர்களுடன் வெளியே வந்து குழந்தையைப் பாதுகாப்பாகக் காெண்டு செல்வதற்கு டவல், குழந்தையை எடுத்து போவதற்கான சிறிய மெத்தை. சட்டை, துணி என்பது அத்தனையும் எடுத்துக் கொடுத்தார்.

இதை சற்றும் எதிர்பார்க்காத அந்த தாயும் அந்த குழந்தை பெற்ற பெண்மணியும் கண்களில் நீருடன் நின்று சொன்னார்கள் .

‘‘தம்பி இதெல்லாம் எப்பிடி? எங்களுக்கு காசு இல்லைன்னு உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?’’ என்று கேட்டாள் அந்தப் பெண்மணி.

அதற்கு எந்த பதிலும் சொல்லாத செல்வம் சிரித்துக் கொண்டே அவர்கள் கையில் 500 ரூபாயை கொடுத்து, ‘‘எங்கே நீங்க போகனும்?’’என்றார் செல்வம். அவர்கள் போகும் இடத்தை சொன்னார்கள்.

ஒரு ஆட்டோ பிடித்து ஏற்றினார்.

அந்தப் பெண்மணி கேட்டாள்.

‘‘தம்பி உங்க போன் நம்பர் குடுங்க. நாங்க வீட்டுக்கு போயிட்டு உங்க பணத்தை அனுப்ப ஏற்பாடு செய்யறேன்’’ என்றாள்.

‘‘என்னோட போன் நம்பர் எல்லாம் வேண்டாம். இப்ப நீங்க சொன்ன நன்றியே எனக்கு போதுமானது. நீங்க போயிட்டு வாங்க’’ என்றார் செல்வம் .

அப்போது அவர்கள் உறவினருக்கு சுகப்பிரசவம் ஆனதாகவும் அவர்களுக்கு பெண் குழந்தை பிறந்ததாகவும் ஒருவர் சொன்னார்.

ஒரு வித உணர்ச்சியும் இரட்டிப்பு சந்தோஷத்தில் மருத்துவமனைக்கு விரைந்தார் செல்வம்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *